nie nie , nie z tym światem ,i tym bardziej nie z blogiem. Postanowiłam pożegnać zimę.Właściwie miałam to już zrobić dwa tygodnie temu , po powrocie z Alp ale obawiałam się,że ta zmora może jeszcze popsikusować. Szczerze powiedziawszy przez ten ostatni tydzień stycznia dała mi się mocno we znaki. Obiecałam sobie i nie tylko sobie ,że to ostatni raz dałam się namówić na narty w styczniu. Ja skłaniałam się ku ciepłym krajom ale zostałam przegłosowana i wylądowaliśmy w samym epicentrum najniższego niżu jakiego widziałam ostatnimi czasy. Średnio przyjemnie jeździ się na nartach po kolana w śniegu , przy widoczności 2 metry . No a gdy zamkną wyciągi to już się wcale nie jeździ. Pozostaje tylko ewakuacja w pośpiechu ,żeby zdążyć zjechać zanim zamkną drogę. Udało się . Jeszcze tylko Przełęcz Brenerska w zimowej scenerii a im dalej na północ tym bardziej wiosennie. Te pierwsze lutowe tygodnie były u nas tak słoneczne ,że bardzo kusiło aby zacząć wiosenny sezon w ogrodzie. No ale nie za bardzo się dało , bo ciągle ktoś albo coś i tak jakoś dotarliśmy do połowy miesiąca. Dziś wreszcie dałam radę i zaraz po obiedzie wyruszyłam w ogród wyposażona w sekatory. Oczywiście ubrałam się odpowiednio, bo to słonko bywa zdradliwe. Najważniejsze ,żeby mieć zasłoniętą pupę. Mogą mi marznąć nogi , ręce ale zimna pupa to bardzo nieprzyjemna sprawa i ciężko toto potem rozgrzać. No ale nie o pupie Maryni miało być. ....Na pierwszy rzut poszedł mój "stumilowy las". Trzeba było poprzycinać trochę gałęzi , pousuwać suche ,niektóre młode drzewka całkiem wyciąć ,żeby nie było za gęsto. Moja mała sąsiadka Kaja, jak zwykle chętna do pomocy i rządna wiedzy. Dziś zapytała skąd wzięły się te drzewa. No właśnie . Skąd się wzięły? nawet nie wiem kiedy się wzięły. Nie pamiętam czy były , gdy dokupowaliśmy ten fragment działki. Przeraża mnie to trochę,że tego nie pamiętam. Faktem jest ,że były czasy ,że przez lata ta część ogrodu była odgrodzona wysokim murem i nawet za bardzo nie miałam możliwości tam wchodzić.Kilka lat temu zleciłam przecinkę tej dziczy składającej się głównie z osiki. Podejrzewam ,że nasiała się sama ale skąd i dlaczego właśnie na tym fragmencie , tego nie wiem. Kaja mocno była zdziwiona ,że drzewa mogą nasiać się same. Mnie już to nie dziwi ,tym bardziej ,że na sąsiedniej działce wyrósł prawdziwy las sosnowy i wiem ,że 15 lat temu na pewno go jeszcze nie było. Nie przypuszczałam nawet ile można pozyskać materiału opałowego po takiej przecince ale ręce bolą ,że nawet pisać ciężko. I nogi bolą chociaż nogami aż tak nie pracowałam.A buzia jaka rumiana . Masakra .Lutowy wietrzyk robi swoje . A apetyt jaki !!!!! A cieszyłam się,że szczęśliwie udało mi się nie objeść obiadem. Pracowałam całe cztery godziny. Wróciłam do domu o 17.45 gdy zmierzch zaczął się robić coraz gęściejszy. Ale to nie był zwykły powrót . Gdy tak obejrzałam się za siebie ,żeby spojrzeć na mroczny zarys tego co dziś dokonałam , usłyszałam jego.Jego śpiew przeszył rześkie powietrze a mnie zrobiło się w sercu bardzo gorąco. To był pan kos. Po prostu powiedział mi ,że dobra robota i że spotkamy się jutro. No to teraz już mam pewność ,że najwyższy czas pożegnać się z zimą. Zdjęć dziś nie robiłam ,bo zbyt zajęta byłam ale odkryłam w stumilowym kępki przebiśniegów i żółto kwitnącego derenia. Ciemierniki już w pięknych pąkach więc pewnie lada dzień zakwitną. Niestety niedobra wiadomość to ta ,że coś fruwało w powietrzu na podobieństwo meszek. No a może to dlatego tak ptaki świergolą ,bo mają żywe pożywienia. Jutro dalszy ciąg prac.Mam nadzieję,że w tym roku zdążę uporządkować lasek zanim inne prace będą pilniejsze. A jesienią zapraszam na grzyby. Tymczasem ostatnie prawdziwe zimowe tchnienie na moich fotografiach.
