cuda wianki

Bukiet z poprzedniego postu nabrał dodatkowych kolorów. A tymczasem ja wzięłam się za cuda wianki , bo syn koleżanki Ignaś ma jutro a właściwie dziś , dzień Pierwszej Komunii. No i dwa wianki obiecałam zrobić do powieszenia na dwuskrzydłowych drzwiach. Najpierw pałączek z leszczyny. I tylko w tym miejscu użyłam kawałka drutu łącząc dwa końce gałązki i robiąc taką roboczą zawieszkę w formie pętelki.

Pałąk oplotłam gałązkami , które miałam z wiosennych przycinek ( wszystko się przydaje). Tu jest trochę brzozy i buka. Muszą być to w miarę elastyczne gałązki ,żeby się dobrze oplatały.

Czerwona tasiemka ,żeby nie zgubić zawieszki i oplątywanie gałązek paprocią.

Po paproci przyszła kolej na długi pęd winobluszczu .

I na koniec bardzo staranne przeplatywanie  gałązkami bluszczu.

Gotowe dwie bazy pod wianki. Ja użyłam akurat takich materiałów , bo tych mam w ogrodzie pod dostatkiem ale uwierzcie ,że może być wszystko: trawa, mech , całkiem inne gałązki . Wianki lubią być plecione ze wszystkiego.

Na wrotach od stodoły prezentują się w sam raz ale mają iść do dworu, więc trzeba je bardziej wypaść.

Pasione będą konwaliami , miętą , liśćmi orlika i liśćmi konwalii.

Robię małe bukieciki z kilku konwalii , liścia konwalii, liścia orlika i kilku listków mięty.

I tu zdradzę mój patent. Każdy bukiecik owijam gumką recepturką , która jest splątana z drugą gumką recepturką.

Układam bukiecik na podkładzie i przeciągam pod spód drugą część gumki, po czym oplatam nią bukiecik kilkakrotnie.Sposób jest o tyle dobry ,że nie przecina się kruchych łodyżek kwiatków jak to może uczynić nitka i na dodatek gumka jest elastyczna i po zawieszeniu wianka można formować w dowolny sposób jego ostateczny wygląd. Można powkładac dodatkowych gałązek ziela , bo gumka się naciągnie i jest to wtedy bardzo proste.

Tutaj jeszcze widać gumkę ale w ostatecznej formie wszystko się schowa. Recepturki oczywiście najlepiej gdyby były zielone ale nie miałam akurat.

Na wianek musiałam zrobić 26 bukiecików. Wyobrażacie sobie jak pachnie?

A tutaj już zawieszone . Ciekawe , czy się Ignasiowi spodoba? jego mama chciała je zjeść i powiedziała "cuda , nie wianki"

Bukiet dla Doranma

To jest bukiet dla Doranma z bloga "Pod niebem szerokim" , nie tylko za to ,że dostałam on Niej wyróżnienie ale też za Jej upodobanie Natury , jej wiarę w Nią (co symbolizują te zwykłe, łąkowe , oroszone  jaskry ) i za szlachetność ( zawartą tu w pąkach tulipanów , które lubię najbardziej bo są to te z "babcinych ogródków"). Dziękuję ,że jesteś.

no to lepimy

Zapraszam do wspólnego lepienia pierogów , ale zanim.... to ponudzę trochę . Chyba ,że ktoś nie ma ochoty na nudzenie , to odsyłam pod następne zdjęcie . tam zaczyna się robota. Tak , jak wiele z Was , dość długo nie robiłam pierogów (żadnych) bo miał kto to robić . Dzieci lubiły (zwłaszcza na słodko) i babcia( moja mama) miała ogromną frajdę z tego ,że może im dogadzać. Dla mnie pierogi to była czarna magia. Ale... wszystko się kiedyś kończy. mama zachorowała i jej ręce robiły się coraz mniej sprawne . Wiedziałam ,że pora przejąc pałeczkę. W miedzy czasie dzieciaki dorosły do jedzenia i tych z mięsem i tych z grzybami , no i ruskich.Ruskie, to potrawa , którą przywiózł ze sobą mój tata ze wschodu. I tylko on naprawdę wiedział , jak miały smakować. Przez ponad 50 lat małżeństwa moich rodziców , tata się zajadał pierogami mamy ale zawsze mówił ,że to jeszcze nie jest to co powinno być. Zartował sobie, że żeby wyszły dobre ruskie to trzeba nie myć przez 2 tygodnie rąk przed ich robieniem. Do dziś ma ten tekst. Tak więc zaczęłam robić pierogi. Początkowo to był koszmarek ale z czasem zaczęło mi to nawet sprawiać przyjemność bo po prostu zaczęło wychodzić. W ubiegłym roku , latem , jakieś przychylne wschodnie wiatry chyba zawiały . bo tato pierwszy raz poczuł smak tych babcinych. o mało sufitu nie przebiłam głową , tak urosłam. A recepturę opracowałam dla przyjaciółki , bo jej maż posmakował u mnie i strasznie jej nudził ,że mają być takie same a nie żabiaste itd , itp. No to teraz już wiem jak robię . Potrzebujemy twarożek . Kocham nasz kraj za to ,że mamy twarożek. Naprawdę tylko u nas można dostać ser w takiej postaci. najlepiej jak jest przy końcu terminu przydatności, bo wtedy jest kwaskowaty a taki powinien być. Więc takie dwa klasyczne klinki.

Pięć  średnich ziemniaków. I jest to obojętne jakie są . Ja tutaj użyłam nowych. ważne ,żeby nie były rozgotowane i najlepiej zmiażdżyć je albo zmielić w maszynce albo w jakikolwiek inny sposób zrobić z nich masę , gdy są jeszcze ciepłe. wtedy nie robią się grudki .których ja akurat nie lubię , gdy są wyczuwalne w masie.

Boczek albo jakakolwiek inna wedzonka. jak jest boczek to już nie trzeba dawać innego tłuszczyku do podsmażania. Dajcie ok. pół kilograma. Będzie ok.

Cebula. Myślę ,że 4 średniej wielkości starczą. ta na zdjęciu jest mała.

Pieprz

Boczek i cebulkę mielimy w maszynce do mięsa

I przesmażamy razem na patelni

Pieprz , koniecznie stłuczony świeżo. To naprawdę ważne i dużo. to oczywiście zależy od upodobań ale powinien być wyczuwalny dość dobrze.Ja dałam wszystko co w moździeżu widzicie

Ziemniaczki ciepłe i ser mielimy, dodajemy przesmażony boczek z cebulką , sól i pieprz.

Mieszamy łapkami ( ja jednak myję) i nadzienie gotowe. Acha, dajemy połowę przesmażonego boczku z cebulą bo resztę zostawiamy do okraszenia

Proporcja na ciasto jest taka ,że na dwie miarki mąki , dajemy jakieś 6 dag masła i 3/4 tej samej miarki wrzątku.

Ja wybrałam taki kubek klasyczny . ma chyba 30 ml pojemności. Mąkę stosuję taką jak na obrazku od lat i powiem ,że tak jej ufam ,że do pierogów nawet nie przesiewam. przesiewam do ciast w celu spulchnienia i nic tam jeszcze na sitku mi się nie zatrzymało .

Nie daje się do ciasta jajek . Koleżanka dawała i była zdziwiona ,że jej nie wychodzi. wtedy jej mąż mówił ,żeby dała więcej , no to tym bardziej nie wychodziło. Składniki mieszam początkowo łopatką w wielkiej misce (głównie ,żeby się nie poparzyć ) a potem na deskę i wyrabiam

Ciasto powinno być miękkie ( ale nie za miekkie) i sprężyste. Gładkie rozwałkowuję na grubość ok. 3 mm. Ciasto nie może być zbyt cienkie .

Wycinamy kółka szklanką i robimy spore (wielkości włoskiego orzecha ) kulki z farszu.

Teraz wkładamy odrobinę własnego serca i lepimy. Bez serca nie wyjdą takie jak trzeba.

Ja robię z dwóch porcji czyli 4 kubków mąki i powinno wyjśc 60 pierogów plus minus 3. Farszu może wam trochę zostać jeśli nie podjadjadaliście w międzyczasie.

No i teraz tylko na posolony wrzątek. ja gotuję w sporym garnku porcjami po 15 sztuk. Wrzuca się na posolony wrzątek i przykrywa . trzeba sprawdzać czy wypłynęły. Jak wypłyną to dosłownie jeszcze chwikle pogotować 9pół minuty 0 i wyciągac szybciutko ,żeby nie rozgotować.Okrasić resztą boczkocebuli i zjadać. Ot cała filozofia.

Jeszcze dodam ,że ja najpierw wszystkie lepię a potem gotuję . wiem ,że inni to robią równocześnie i czasem można sobie przegotować bo się czlowiek zagapi. trzeba się skupić na tym gotowaniu niestety troszkę i najlepiej nie gadać wtedy z przyjaciółka przez telefon. Też to już przerabiałam

Nie bedę ściemniać ,że dzisiaj je robiłam. dzisiaj to ja byłam na wielkiej łące i były tam dmuchawce , latawce , wiatr a potem w znanym już wam miejscu z rzeczami nikomu niepotrzebnymi ale jakże uroczymi więc się nacieszyłam i trochę mam łupów ale o tym może kiedyś. Uffff  ,zmęczyły mnie te pierogi. Smacznego

trochę wybielania oraz bukiety dla Olinki i Aleksandry

Sorki wielkie ale mi system wszystko poprzestawiał . Nie mam już siły zmieniać. bukiety są dla dziewczyn. reszta do pooglądania dla wszystkich :-)

Więc to jest bukiecik dla Olinki z "Ogrodu z wielkim dzbanem " za to ,że zaszczyciła mnie swoim wyróżnieniem. Wprawdzie bukiet jest nie w wielkim dzbanie ale w emaliowanym dzbanuszku ale wydaje mi się,że swoją delikatnością pasuje do adresatki , ponieważ w tym co Olinka robi, jawi mi się jako osoba niezwykle delikatna a świadczą o tym także jej delikatne odmiany , które potrafi u siebie przytulić no i hortensje , które to już są delikatesikami nade wszystko. Olinko dziękuję.  I dodam ,że jak się nauczę ( proszę się ze mnie nie śmiać) to prześlę wyróżnienia w świat.

A drugi bukiet , ten z narcyzy jest dla Aleksandry z UK, którą też ciągnie do Toscanii i która tęskni za tymi naszymi "starodawnymi " pachnącymi narcyzami. więc proszę bardzo.Załuję ,że bez przekazu zapachowego.

No cóż blogger trochę szaleje i będzie wszystko pomieszane . Niech mu będzie. Chyba nic nie bedę pisać tylko pokażę:-)

Dziś nie będę się rozpisywała , bo zbieram siły na jutro. Mam zaległe pierogi i chciałam pokazać co mi w warzywniku piszczy bo coś tam zaczyna się dziać. Dziś tylko spacerek mały i na koniec bukieciki.Okazuje się ,że sporo białego mi się zrobiło w ogrodzie. Lubię biel ale nie zdawałam sobie sprawy ,że tak sobie wybieliłam.W skrzynkach na przykład mam "złoty deszcz" , który wcale nie jest złoty .Są też bratki i pięknie rozrosła się smagliczka. pachnie uroczo.