Miss lipca.

Często wyrażam swój żal z powodu niedoskonałości techniki i niemożliwości umieszczania przy poście pliku zapachowego.Znowu zapach po prostu musicie sobie wyobrazić bo poetą nie jestem. Jedno co potrafię powiedzieć , to to ,że jest zniewalający i być może ,że nawet hipnotyzujący. Działa tak ,że gdy ktoś powącha to już mu się wszystko podoba. Sprawdziłam ostatnio na kilku gościach. Mnie też lipiec podoba się wyjątkowo odkąd mam lilie w ogrodzie czyli w zasadzie od bardzo dawna.Pierwsze ,jakie mnie urzekły to były trąbkowe hodowane przez pana mieszkającego na mojej ulicy. Zupełnie nie miałam pojęcia co to za zjawiskowy kwiat na dodatek tak pięknie woniejący. Zapytałam i dostałam odpowiedź a  jesienią jedną drogocenną cebulkę.Miałam ją przez lata a potem zniknęła bezpotomnie. Niestety lilie tak mają,że nie są długowieczne.Decydując się na nie  trzeba się z tym faktem liczyć i być zawsze w gotowości nasadzania nowych cebul. Zresztą od przybytku głowa nie boli chociaż ponoć w zamkniętym pomieszczeniu nie powinno się ich przetrzymywać w fazie kwitnienia oczywiście bo jednak głowa może zaboleć nawet od jednej. Cały czas mam na myśli lilie orientalne i trąbkowe . Azjaty ,które kwitną wcześniej nie pachną i chociaż są również piękne to jednak stanowią jedynie przedsmak tej uciechy, jaką dają nam te  kwitnące w lipcu .Co lubią? Otóż są bardzo towarzyskie. Bardzo popularne jest stwierdzenie ,że lilie lubią mieć stopy w chłodzie a głowę w słońcu. Najlepiej dobrać im odpowiednie towarzystwo tak aby dołem były zacienione. Dodatkowo towarzystwo innych roślin może służyć jako podparcie długich łodyg , które pięknie się wyginają. Ja zazwyczaj stosuję paliki ale bardzo krótkie , tak żeby roślina nie wyłamała się u nasady ale jednak aby palik nie był widoczny i żeby mogła się swobodnie wyginać lub opierać o koleżanki. W tym roku pokusiłam się o eksperyment i dosadziłam cebulki na różance. Ponieważ straciłam bezpowrotnie kilka krzewów róż a nie chciałam w to miejsce nasadzać nowych bo ponoć róże nie lubią rosnąć po różach, to postanowiłam w te miejsca powsadzać cebule. Dodatkowo wysiałam na rabacie znane już wszystkim moim czytelnikom maki oraz pozwoliłam wysiać się kosmosom mocno je  jednak wiosną przerzedzając . Do tego dosadziłam rozsadę aminków i cztery piramidki groszku pachnącego. Niestety nie wszystkie lilie się udały i tu podzielę się pewnym spostrzeżeniem. Czasem kupujemy cebulki późna wiosną a nawet można powiedzieć ,że wczesnym latem i mam wrażenie ,że są one potraktowane jakimś preparatem hamującym wzrost. Kilka razy już mi się coś takiego zdarzyło ,że sadzone wiosną dopiero w przyszłym roku były naprawdę okazałe. Jesienne sadzenie jest znowuż o tyle ryzykowne ,że po pierwsze , jeśli jesień jest długa i ciepła to mogą one najnormalniej rozpocząć wegetację i wypuścić pędy. Niestety zakwitnąć już nie zdążą i obmarzają takie zielone co osłabia cebule i mogą latem nie kwitnąć.A po drugie jakiś zgłodniały zwierzaczek może nam je zimą wyjeść i tyle naszej uciechy co jego pełny brzuszek. Tak więc sama nie wiem , kiedy powinno się te lilie sadzić. Ja na wszelki wypadek sadzę i wiosną i jesienią i zawsze coś tam zakwitnie. Wspaniała ich cecha to to ,że poszczególne odmiany mają różne terminy zakwitania więc w sumie sadząc różne ,możemy się nimi cieszyć długo. Mnie to nawet ich pąki cieszą takie coraz większe i większe i chodzę i sprawdzam czy czasem nie już. A potem naglę pękł nie wiadomo kiedy. Dla mnie to zdecydowane faworytki w wyborach miss lipca.

Ta azjatka jest ostatnią kwitnącą przed pachnącymi koleżankami.

Juro....ojczyzno moja

Dzisiaj będzie trochę krajoznawczo. Temat : Jura. Kto zna , kto lubi? Pewnie dla większości ta kraina kojarzy się ze skalistymi dolinkami , białymi ostańcami , "Orlimi Gniazdami" - więc, tego dziś nie będzie. Będą za to pola ,pola i pola  , z tym typowym dla tego regionu rozdrobnieniem. Tak sobie myślę ,że gdyby dodać powierzchnię wszystkich miedz to pewnie wyszedłby niezły areał. Czasem nad tym ubolewam ,że nie wprowadzono w Małopolsce jak w Toskanii prawa o niepodzielności majątku. To dlatego tam każdej posiadłości przypisane są ogromne połacie ziemi ( i to one właśnie czynią zaporowe ceny tych cudnych ruderek kuszących potencjalnych osiedleńców), podczas , gdy u nas zdarzają się sytuacje ,że pole ma zaledwie 2 metry szerokości. To dlatego rolnictwo było tu zawsze mało zmechanizowane a przez to z czasem coraz mniej opłacalne. Dlatego też w wielu miejscach w regionie , zwłaszcza tam , gdzie niezbyt urodzajna, ziemia leży odłogiem. Takie są moje najbliższe okolice. Ostatni rolnik we wsi zginął tragicznie podczas prac remontowych przy domu potomka i ostatni koń pociągowy poszedł na emeryturę .Pojawił się natomiast młodzian pełen zapału , który dorobiwszy się co nieco na emigracji , chce zainwestować w ziemię. Bardzo mu kibicuję tym bardziej ,że to on właśnie przytransportował mi wymarzone dwie przyczepki obornika. Na całe szczęście ma do tego odpowiedni sprzęt i nie musiałam fatygować swojego autka. No ale miałam nie o tym . Miałam o krajobrazach. Tak sobie myślę ,że gdybym kiedyś tam wyemigrowała to pewnie byłoby mi tęskno za tymi widokami . Lubię ,gdy droga jest kręta , gdy za górką czeka mnie niespodzianka , gdy daję radę ,czasem nie od pierwszego podejścia , wypedałować  na szczyt po to ,żeby potem fruuuuu z wiatrem we włosach i zaciśniętymi ustami coby insektów  się nie najeść. Lubię te miedze porośnięte skarbami do bukietów najpiękniejszych i te drzewa samotne na nich albo całe zagajniki. Lubię lasy schowane w dolinkach i drogi kamienne i miejsca , gdzie ostańce bo tam zazwyczaj pełno poziomek. No i buczynę kocham o każdej porze roku i dnia. No i to wszystko mam na wyciągnięcie ręki. A gdybym zdobyła się na emigracje to pewnie pisałabym wiersze jak Mickiewicz o swojej Litwie , gdzie świerzop, dzięcielina pała na różowo ,bieli się gryka a miedza udaje wstęgę szeroką. No i może to lepiej ,że nie muszę tak tęsknić.

Kolorowe lato

Krysia od kotów :-) http://klubkotajasna8.blogspot.com/2014/07/zabawa-w-kolorowe-lato.html?showComment=1405396983116#c5123544288864095769  Organizuje u siebie na blogu zabawę fotograficzną  pod nazwą kolorowe lato. Na początek fotografujemy na żółto. Oj jest tego koloru trochę wokół ale ja pogrzebałam trochę w archiwum i znalazłam zdjęcie kiedysiejsze, które wyszło mi całe na żółto a to przez słoneczko, które wtedy pięknie zachodziło. To był początek sierpnia w Toskanii. Lato w pełni. Tym zdjęciem zgłaszam swój udział w zabawie , do czego i Was zachęcam.