Juro....ojczyzno moja

Dzisiaj będzie trochę krajoznawczo. Temat : Jura. Kto zna , kto lubi? Pewnie dla większości ta kraina kojarzy się ze skalistymi dolinkami , białymi ostańcami , "Orlimi Gniazdami" - więc, tego dziś nie będzie. Będą za to pola ,pola i pola  , z tym typowym dla tego regionu rozdrobnieniem. Tak sobie myślę ,że gdyby dodać powierzchnię wszystkich miedz to pewnie wyszedłby niezły areał. Czasem nad tym ubolewam ,że nie wprowadzono w Małopolsce jak w Toskanii prawa o niepodzielności majątku. To dlatego tam każdej posiadłości przypisane są ogromne połacie ziemi ( i to one właśnie czynią zaporowe ceny tych cudnych ruderek kuszących potencjalnych osiedleńców), podczas , gdy u nas zdarzają się sytuacje ,że pole ma zaledwie 2 metry szerokości. To dlatego rolnictwo było tu zawsze mało zmechanizowane a przez to z czasem coraz mniej opłacalne. Dlatego też w wielu miejscach w regionie , zwłaszcza tam , gdzie niezbyt urodzajna, ziemia leży odłogiem. Takie są moje najbliższe okolice. Ostatni rolnik we wsi zginął tragicznie podczas prac remontowych przy domu potomka i ostatni koń pociągowy poszedł na emeryturę .Pojawił się natomiast młodzian pełen zapału , który dorobiwszy się co nieco na emigracji , chce zainwestować w ziemię. Bardzo mu kibicuję tym bardziej ,że to on właśnie przytransportował mi wymarzone dwie przyczepki obornika. Na całe szczęście ma do tego odpowiedni sprzęt i nie musiałam fatygować swojego autka. No ale miałam nie o tym . Miałam o krajobrazach. Tak sobie myślę ,że gdybym kiedyś tam wyemigrowała to pewnie byłoby mi tęskno za tymi widokami . Lubię ,gdy droga jest kręta , gdy za górką czeka mnie niespodzianka , gdy daję radę ,czasem nie od pierwszego podejścia , wypedałować  na szczyt po to ,żeby potem fruuuuu z wiatrem we włosach i zaciśniętymi ustami coby insektów  się nie najeść. Lubię te miedze porośnięte skarbami do bukietów najpiękniejszych i te drzewa samotne na nich albo całe zagajniki. Lubię lasy schowane w dolinkach i drogi kamienne i miejsca , gdzie ostańce bo tam zazwyczaj pełno poziomek. No i buczynę kocham o każdej porze roku i dnia. No i to wszystko mam na wyciągnięcie ręki. A gdybym zdobyła się na emigracje to pewnie pisałabym wiersze jak Mickiewicz o swojej Litwie , gdzie świerzop, dzięcielina pała na różowo ,bieli się gryka a miedza udaje wstęgę szeroką. No i może to lepiej ,że nie muszę tak tęsknić.