kuchenny parapet

Na moim kuchennym parapecie zdecydowanie przez cały rok prym wiedzie soleirolia soleirolli czyli solejrolia rozesłana czyli na mój użytek rozesłanka rozesłana. Chyba poświecę jej osobnego posta , bo to roślina dla mnie szczególna .

Oczywiście wiosną nie może zabraknąć amarylisów.To już rodzinna tradycja. Zaszczepiła mi ją moja mama i mam do nich szczególny sentyment.

Nie sadzę wszystkich jednocześnie. Gdy jedne przekwitną , wędrują do przechowalni i ich miejsce zajmują inne. Mam ich kilka.

W wielkim słoju rośnie sobie cebulka. Wkładam kilka cebul i przykrywam . Nie podlewam . Po kilku dniach mam zielone. Gdy zużyję albo zbrzydną daję nowe i tak do czasu aż będzie można używać tych z warzywnika czyli gdzieś koniec kwietnia.

Cytrynka kwitła dość obficie ale będzie miała tylko jednego owoca. I tak jestem niezmiernie z tego dumna.

Dziś stanął na parapecie nowy nabytek tzn. chyba stary jak świat i ledwo się kupy trzyma . Będzie spełniał funkcję miniszklarenki. Ma tam takie druciki, na których myślę położyć szklane półeczki . Trzeba też naprawić jeden zawiasek i coś zrobić z kolorem. Muszę przemyśleć. natomiast szybek nie będę wymieniała bo mają zatopione łezki szklarza.Niby to wada szkła ale dla mnie ma to swój urok.No i muszę poszukać kluczyka bo na razie chwościk trzyma się na gwózdku.

No i ptaszki muszą być z wiadomych względów ( mam ptasie nazwisko)

Parapet to również miejsce dla moich czworonogów. niestety tak je nauczyłam ,że wchodzą i wychodzą oknem.

Rodzeństwo czarny we fraku to Sarkazm czyli Sarki czyli Misiek a biała rudaska to Ironia czyli Iro czyli Miśka. Kiedyś napiszę posta o kotach i o tym skąd te imiona.

A to Bojaki , bo nie wiedzieliśmy jak a poza tym bardzo bojny kotek. Jedyne czego się nie bał to wejść minionego lata przez otwarte okno do mojej kuchni i tak już pozostać. teraz się oswaja z naturą i oczywiście wchodzi i wychodzi przez okno jak go nauczyło przyrodnie rodzeństwo.

Tutaj się zagapił prawdopodobnie na szpaki co świergolą na jesionie.Przy okazji moje skrzynki coraz bardziej kwitnące.

To już nie parapet bo za duża wiecheć. Rozkwitają przycięte gałązki derenia.

I mój mały przysypialniany balkonik. Ciekawe co z tego wyrośnie ?

dla Asi

O pani Marii Thun , o orlikach , bodziszkach i naparstnicach . O tym pisałam ale tekst zjadło coś

Dotarła do mnie informacja ,że niedawno zmarła w wieku 90 lat pani Maria Thun. To kolejny dowód na to ,że ogrodnicy żyją dłużej bo ciągle mają coś do zrobienia. A Ta pani zrobiła naprawdę dużo dla upowszechnienia uprawy biodynamicznej. Ja na pierwszą jej publikację trafiłam gdzieś pod koniec lat 90 ubiegłego wieku i przyznam ,że  lektura jej "Pielęgnacji ogrodu" mocno zmieniła moje podejście do tematu .Nie wiem ,czy wierzę w to ,że księżyc ma tak wielki wpływ na uprawę rzodkiewek ale kalendarz biodynamiczny bardzo mi pomaga w ogarnięciu całego tego przedsięwzięcia jakim jest ogród a przede wszystkim organizuje mi prace. W zasadzie przestrzegam tylko dni siewu a z tego wynika już wszystko inne. Mam nadzieję ,że kalendarz nadal będzie wydawany bo inaczej się pogubię. Mam również nadzieję ,że pani Maria nadal uprawia swój ogródek tym razem już bez chwastów i szkodników bo w rajskim ogrodzie ich chyba nie ma.

Tymczasem w skrzynkach coś drgnęło. Rozkwitły cebulice i iryski.

Na rabatach po usunięciu zeszłorocznych liści ukazały się zimozielone. Orliki potrafią mieć dziwnie niezielone liście. Zresztą po tym też można mniej więcej poznać jakiego koloru będą kwiaty. Te białe nie będą. A za dwa miesiące będzie to wyglądało mniej więcej tak

Wszystko zaczęło się od orlika białego , którego nie omieszkałam kupić w fazie gdy coś wyrastało z doniczki i pisało na tym ,że biały. O dziwo , okazał się faktycznie biały co mnie mocno zadziwiło bo u nas rzadko jest ,że jak pisze ,że takie to takie jest.W pierwszym roku wydawało mi się za małe żeby podzielić a w następnym zauważyłam ,że wokół jest mnóstwo potomstwa więc byłam bardzo szczęśliwa i przekonana ,że będę miała cała białą łączkę.Wiec dmuchałam i chuchałam na każdą roślinkę a gdy zakwitły okazały cała paletą pastelowych orlików na dodatek pełnych , półpełnych i zupełnie niepełnych. Wiem czyja to wina bo na południowo zachodnich na wpół zdziczałych rubieżach mojego ogrodu pozwoliłam rosnąc takim zwykłym fioletowym . Ze też się odnalazły. istny cud natury.W każdym razie dzieci z tego mezaliansu są rasowe.

A tu bodziszek korzeniasty . Uwielbiam go i to nawet nie za jego różowe kwiaty bo te dość szybko przekwitają . jego główny walor to liście przypominające liście pelargonii. No ale i pelargonie i bodziszki to geranium więc chyba nie ma w tym nic dziwnego. Liście za jakiś miesiąc będą już całkowicie pokrywały ziemię a na dodatek jesienią pięknie się przebarwią na purpurowo. A gdy zima będzie łagodna to sobie tak będą zdobiły aż śnieg je przykryje. Niestety mają wadę. Żeby rabata jakoś w miarę przyzwoicie wyglądała na wiosnę , trzeba ubiegłoroczne liście usunąć a to dośc mozolna robota .Na dodatek gdy się je poruszy , wydają mało przyjemną woń i chyba jeszcze jakieś substancje lotne wydzielają bo łzawię . Ale i tak je kocham

Z zimozielonych wspomnę jeszcze o naparstnicy. Nie wyobrażam sobie ogrodu bez niej. To roślina dwuletnia ale ja jej nie wysiewam . Robi to sama . ja tylko muszę zadbać o to ,żeby poprzerywać siewki , bo zdecydowanie lepiej rośnie gdy ma trochę przestrzeni. Najbardziej lubię oczywiście jej białą formę ale zapyla się jak chce. Staram się usuwać przekwitłe kwiatostany z tych kolorowych a zostawiam na białych. wtedy większa szansa ,że się całkiem białe nie wyrodzą. w tym roku niestety wiele przemarzło ale zapewne w ziemi już się czai wiele nasionek , które wyrosną akurat tam gdzie najmniej się ich spodziewam. Latem będzie tak choć nie daję głowy ,że akurat w tym miejscu i w tym kolorze.

A to mój prawdziwy shabbyniety zlew oczywiście w roli donicy. A rosną w nim białe narcyzki , białe cebulice, białe szafirki i białe kosaćce  ale to się okaże

I na koniec kawałek mojego osikowego lasku z kępkami przebiśniegów. Nie wiem skąd się tam wzięły . Ja w każdym razie nie nasadzałam

tu czyli w ogrodzie

Nie do wiary ? A jednak się uchował . Wprawdzie tylko takie maleństwo ,zaledwie kilka kilogramów, ( ważyłam okiem) ale jednak . Zima broni się do upadłego na północnym stoku mojego ogrodu. Dam jej tam spokój ale tutaj , tutaj to niech ona już się nie waży zaglądać , bo tutaj to teraz rządzi ktoś inny ........

wiosna ,słońce i trochę ja. Obsadziłam skrzynki podokienne. Póki co widać tylko prymule , ale są tam też szafirki , cebulice, miniaturki kosaćców , hiacynty . Wszystko rośnie sobie w mchu zagrabionym z lasu. Wstydzę się troszkę tego szabru ale słowo daje ,że innych rzeczy z lasu do ogrodu już nie znoszę poza oczywiście runem ale to raczej do kuchni. Mech świetnie trzyma wilgoć i chroni też troszkę przed ewentualnymi wrrrr przymrozkami. Na parapecie leżą też w pogotowiu worki jutowe i gałązki iglaków , które stanowiły część bożonarodzeniowej dekoracji skrzynek. Niech sobie poleżą jeszcze te kilka dni. Dziś nawet lekko przykryłam roślinki workami bo ,wiadomo, licho nie śpi.

Taras też już gotowy ,żeby zasiąść. Tylko ,że pytanie kiedy? W sumie od świtu do zmierzchu zajęcia okołoogrodowe. Głównie przycinanie , bo na to zawsze jest najmniej czasu. Lepiej to zrobić zanim soki w drzewach puszczą. Musiałam też wyciąć róże do poziomu zera tzn. do poziomu kopczyków. Zima krótka ale ten tydzień siarczystych mrozów zrobił więcej szkód niż niejedna trwająca jak Pan Bóg przykazał  3 miesiące . Moja wina , bo nie chciałam okrywać gdy było jeszcze ciepło a potem nagle zrobiło się zimno a ja na dodatek byłam wtedy tam czyli na nartach . No i teraz o obfitym ,czerwcowym kwitnieniu można sobie pomarzyć albo pooglądać archiwalne zdjęcia

Może zakwitną w sierpniu? Tylko ,że ja miałam być dziś tu i teraz więc wracam. Bo tu udało się nam z synem powiesić (tz. syn wieszał a ja trzymałam drabinę) kolejne dwie budki lęgowe dla szpaków. I wyobraźcie sobie ,że na drugi dzień z rańca  co słyszę? Tak, tak, znajome pogwizdywania . Państwo szpakowie przylecieli. Uwielbiam , gdy mi świergolą przy ogródkowych porządkach. Tak już się dzieje ,że gdy jedni przylatują , inni odlatują. Od kilku lat zauważyłam taką prawidłowość ,że gdy tylko pojawią się szpaki,  w ogrodzie zauważam też  stadko gili. I mam wrażenie ,że z dnia na dzień jest ich coraz więcej. Czyżby miały u mnie punkt zborczy przed odlotem? Siedzą sobie na czubkach drzew owocowych i niby nic godzinami nie robią ale nie ze mną te numery. Przyuważyłam ,że coś namiętnie skubią i teraz to już pewna jestem ,że młode pąki czereśni. Nie żałuję im wcale , bo wiadomo ,że się muszą najeść przed podróżą a poza tym czereśnia jest dzika i służy tylko jako ozdoba wiosną , gdy kwitnie. Latem robi za stołówkę dla szpaków a jesienią znowu pięknie się przebarwia a ponadto upodobały sobie jej konary wiewiórki, które podkradają orzechy z pobliskiej leszczyny. Niech im wszystkim na zdrowie będzie