makowe panienki, bławatkowi chłopcy

Czy jest ktoś , kto nie lubi takiego widoku? No może tylko ,rolnik na którego polu takie cuda wyrosły. Ja otoczyłabym takie zjawisko ochroną , bo to coraz rzadszy obrazek w naszym krajobrazie.

szybki post jak szybka potrawa

Obiecywałam sobie ,że nie będę marudzić ,ale po pierwsze byłoby to niezgodne z moją naturą a po drugie, obiecałam tylko sobie a  w stosunku do siebie mało kiedy jestem słowna. Ciągle sobie obiecuję ,że nie będę się objadać słodyczami ,że  nie będę czytać po nocach, że nie będę kupować rzeczy kompletnie mi niepotrzebnych i że będę mądra, też sobie często obiecuję. Jakoś niezmiennie trwam w swej niesłowności. Tak więc ekspresowo ponarzekam w małej ilości na nasz nędzny klimat (bo zimno długo było i nie zasiałam warzyw w porę ), na swoje lenistwo ( bo jak już można było zasiać to mi się chciało ale jakoś mało skutecznie), no i na inne okoliczności ( bo jak już się dało i chciało to zawsze coś innego wyskakiwało). No i jeszcze raz na klimat , bo jak już wreszcie wysiałam dużo za późno niż powinno być , to mróz zważył i musiałam ponownie przejść wszystkie etapy po kolei. Koniec końców , to co uwidzicie na poniższych obrazkach powinno stanowić podkład wizualny pod jakiegoś późnomajowego posta. Mamy późny czerwiec i na tym kończę moje narzekania. Marchewka urosła na tyle ,że można już czynić zbiory . Szalotka też bardzo płodnie się podzieliła więc bez żalu można ją spożywać.

Pamietacie , jak siałam koper z ogórkami do donic? Oto i on.Ogórki dosiewałam końcem maja ( już nie marudzę ).Koper mogłabym sprzedawać na bazarku ale chyba sobie go zamrożę.Obrodził pięknie.

Na inne zioła też w sumie można liczyć.

Tak więc zerwałam po kilka gałązek kopru, majeranku, bazylii, estragonu, pietruszki oraz piórka szalotki

Do tego dwa listki z mojego kilkuletniego drzewka laurowego.

Marchewkę wystarczy dobrze wymyć szczoteczką a szalotki obrać i pokroić w kawałki.

Ziemniaczki najlepiej ,gdyby były takie małe ,żeby nie trzeba było ich ani obierać ani przekrawać. Niestety swoich nie mam a nie trafiłam na takie już od dawna. I tak staram się kupować jak najmniejsze. Obrałam więc i pokroiłam na ćwiartki. Do tego marchewka i cebulka. posypać wszystko solą i pieprzem i skropić oliwą albo olejem ( ja daję ryżowy). Wymieszać wszystko i do żeliwnego gara. Na wierzch daję jeszcze pęczek świeżych ziół. Pod przykryciem ,na średnim ogniu siedzą sobie jakieś góra 40 minut. Aromat się roznosi po okolicy . Dziś pół wsi wie co mam na obiad. Do tego oczywiście kefir .

W poszukiwaniu kwiatu paproci

Zaczęłam z samego rana , bo wprawdzie dzień długi a nawet najdłuższy , ale zadanie niebywale trudne. Na początek próbowały mnie podejść lilie. Zakwitły akurat dzisiejszego ranka. Czy to zbieg okoliczności czy miały ambicje uchodzić za kwiat paproci?Popodziwiałam , a jakże ale nabrać się nie dałam. Po pierwsze różowe a po drugie to nawet jednego liścia paproci nie mają. No więc tylko je obfotografowałam ze wszech stron i ruszyłam na dalsze poszukiwania.

I tym sposobem dotarłam do moich ulubionych ostróżek. Chyba nie miały złych zamiarów ale trochę czasu mi zajęło zerknięcie na nie z każdej strony i zajrzenie do wnętrza. naprawdę jest to kwiat z bardzo bogatym życiem wewnętrznym ale nie jest kwiatem paproci.

Oregano też nie jest paprocią i na dodatek jeszcze nie kwitnie , ale to właśnie najlepsza pora żeby poczynić jego zbiory . Wiec po nożyce i koszyczek do domu i trochę mi zeszło , bo wcale się nie spieszyłam z tym cięciem. Dzień taki piękny a ta woń ciętego oregano tak ujmująca ,że trwałam w tym błogostanie do samego południa. Potem poszłam do kuchni i powiesiłam snopek zielska w zacienionym kuchennym oknie . Ma tam dobrze ,bo jedna kwatera jest ciągle otwarta więc i cień i przewiew- wszystko co zielu do szczęśliwego ususzenia potrzeba.

Jak już znalazłam się w kuchni , to trzeba było coś smakowitego zrobić. Szybkie jedzonko- bób. Teraz jest najlepszy . Te najmniejsze ziarenka wyjadam surowe. Resztę gotuję na parze z Pęczkiem koperku. Po ugotowaniu solę i dodaję masełko z przysmażonym lekko czosnkiem. Palce lizać.

Dziś na deser były poziomki i truskawki prosto z krzaka , bo przecież trzeba było wznowić poszukiwania.

Już myślałam ,że może to niebieskie , to jest to , bo liście paproci są , ale moja uwaga skupiła się tymczasem na tym co nad tym fruwało.

I pofrunęło na szałwię a ja za tym.A na szałwiach i tych niebieskich i tych różowych oj działo się działo.

I w takich oto okolicznościach przyrody minęło mi to świętojańskie popołudnie.Jeszcze na chwile zwabiła mnie swoją wonią skromna maciejka , ale to nie był zapach kwiatu paproci.

Liliowiec , też się przyczaił między paprociami ale nie ze mną te numery. znam tego gagatka.

Wreszcie dotarłam tam , gdzie prawdopodobieństwo spotkania poszukiwanej czy też poszukiwanego było największe.

I o to jest . Znalazłam . Ucieszyłam się bardzo ale na bardzo krótko , bo za bardzo mi to kwiecie przypominało naparstnicę.

A może to jednak paproć zakwitła różami w bukiecie od koleżanki?

Zupełnie przypadkiem(  z odkryciami tak już bywa) odkryłam go we flakoniku perfum Loewe. Naprawdę pachną kwiatem paproci. Kto nie wierzy , niech sam sprawdzi .

Tak więc nie pozostało mi nic innego jak uczcić to wydarzenie sobótką lub kupałą jak kto woli , rozjaśnić trochę tę najkrótszą noc i udać się pisać niniejszego posta. Możecie wierzyć lub nie ale jest już całkiem widno a ptaki świergolają od ponad godziny. Naprawdę nie warto było się nawet kłaść spać.