już po

  

No i stało się. To było zaledwie zero stopni ale dla dalii , kosmosów, aksamitek, cynii , szarłatów ,to było zabójcze zero. Te chwile zaraz po, są bardzo trudne bo przecież jeszcze wczoraj wszystko było takie żywe i piękne. Najgorsze jest to ,że zazwyczaj po takiej zimnej nocy mamy cudowny słoneczny dzień i cała katastrofa jest tak pięknie oświetlona .

 Serce się kraje. Kilka dni dochodzę do siebie a potem następuje pogodzenie z okrutnym losem i znowu trzeba zakasać rękawy.Wczoraj zaczęłam jesienne sprzątanie. Wykopałam dalie. Mogły wprawdzie jeszcze pobyć w gruncie ale chciałam wykorzystać to ,że jest dość sucho i można je fajnie otrząść z ziemi . Podpisałam i tymczasowo leżą sobie pod dachem stodoły. Potem przeniosę do garażu. Wyrwałam też bulwy mieczyków. Niektóre dopiero co przekwitły ale o dziwo porosły im wspaniałe nowe bulwy z milionami takich maleńkich koralików. Nie wiem co z nimi zrobić. Czy komuś z Was udało się doprowadzić te maleństwa do kwitnienia? Ciekawe ile się na to czeka.

 Sporo roślin już zakończyło swoją wegetację ale niektóre są naprawdę zadziwiająco odporne. Ciągle kwitną goździki szabo i mają ogromne ilości pąków i w ogóle nie wyglądają jak jednoroczne. Będę próbowała je przezimować. Wspaniale kwitną lwiepaszcze. W tym roku po raz pierwszy rozmnażałam je samodzielnie z nasion i przyznam ,że są super udane. Niektóre siałam wprost do gruntu a z innych robiłam sadzonki . Posadziłam je również do donić , gdzie świetnie się spisują w towarzystwie lobelii(te  zachowują się natomiast dziwacznie bo sadzone wiosną jako białe , nagle w połowie lata zmieniły kolor na błekitny ) Kwitną( lwiepaszcze) nieprzerwanie od początku lata. Jedynie trzeba pamiętać o obcinaniu przekwitłych kwiatostanów. Doczytałam gdzieś ,że też potrafią zachowywać się jak byliny i zimują. Kwitną jeszcze ostróżeczki i o dziwo zakwitły samosiejki tegorocznych maków. Werbena patagońska też jeszcze się trzyma.Aminki nie dały się pierwszym przymrozkom i o dziwo te cytrynowe słoneczniki też jeszcze mają kwiecie. Tak więc nadal jest jeszcze z czego robić bukiety.

Dziś zrobiłam akcję sadzenia cebul. Mam wnętrze prawej łapki w pęcherzach po tych pracach. Poszły do ziemi cebule narcyzów i szachownic w leśnym zakątku. Na prerii wysadziłam zaś czosnki . Niestety nie zakupiłam jeszcze tulipanów i nie wiem czy zdążę bo przecież mam dosadzać dalsze kawałki grabowego żywopłotu. Nie wiem co najpierw. Nasiało mi się mnóstwo poziomek , które przesadzam na skarpkę obok ceglanych schodków. Nie wiecie gdzie to ? Chyba muszę to kiedyś narysować. Może zrobię to gdy wreszcie zacznie padać deszcz. A póki co chłonę zapachy jesieni. Przejrzałe pomidory , opadłe jabłka , łuskana fasola.Do tego ciepłe promienie południowego słońca i właściwie można  rzec ,że jest pięknie .

rezygnacja

Dość często zdarza mi się rozmyślać ,z czego mogłabym zrezygnować gdybym miała mały ogródeczek przy domku. Nadal uważam ,że małe jest piękne a duże może być piękne ale przeważnie jest niewypielęgnowane.Każdej wiosny pełna wiary w swoje siły wyruszam na podbój ogrodu ,po to ,żeby w okolicach lipca coraz bardziej się utwierdzać w przekonaniu ,,że na pewno nie podołam wszystkiemu , że będą obszary ogrodu , do których może uda mi się dotrzeć w okolicach września. Tak było i w tym roku. Latem całkowicie pochłonął mnie mój nowy kawałek zagospodarowanego ogródka. Mimo ,że mnie pochłonął to i tak nie jest dopieszczony. Bywa ,że zaczyna mnie to stresować i wkurzać ale nie odpuszczam . Więc z czego mogłabym zrezygnować? Na pewno nie z jednorocznych , które tak naprawdę odkryłam w tym sezonie. To jest magia jakaś ,że z takich pyćkich nasionek w ciągu zaledwie kilku tygodni potrafią wyrosnąć takie olbrzymy jak na przykład kleome albo tytoń albo kosmosy. Nie wspomnę o goździkach szabo ( te potrzebują wysiewania już w styczniu) , lwich paszczach , nasionkowych daliach , maciejkach, bławatkach , ostróżeczkach, driiakwiach, aminkach, bławatkach,werbenach patagońskich , słonecznikach, itd. Jednoroczne to potęga . I nawet już mi nie przeszkadza to ,że ten kawałek ziemi pod jednoroczne jest przez pewien czas łysą ziemią. Taki przekopany zagon też ma swoje piękno. Więc z jednorocznych nie zrezygnuję. Nie zrezygnuję z dalii bo właściwie dopiero zaczęłam ich kolekcjonowanie. Są ogromną pociechą . Kwitną nieprzerwanie od czerwca i tylko blady strach mnie ogarnie , gdy patrzę na przyszłotygodniowe prognozy zapowiadające nocne przymrozki. Dalie jeszcze tak bardzo chciałyby pożyć a ja chciałabym nieustannie robić z nich bukiety. I nie wiem czy najbardziej lubię te pompony czy inne kształty i czy te mocno bordowe czy różowe , białe , czy lila albo cytrynki ? Żadnej nie oddałabym za nic chociaż chętnie będę się dzielić . Za nic też nie oddałabym możliwości posiadania warzywnika. To ,że nie muszę po każdą marchewkę czy pora lecieć do sklepu (całe 100 metrów) czyni mnie człowiekiem wolnym i szczęśliwym. Zawsze jest z czego ugotować jakąś pyszną zupę albo warzywny gulasz. Niestety , z sadzenia pomidorów też chyba już nie będę umiała zrezygnować bo ten sezon był dla nich tak wyjątkowy ,że poczułam się bardzo zachęcona do ich uprawy. Mało tego , będę sadziła różne odmiany bo znajome obiecały nasionka (Margaretko macham do ciebie łapką). Nie zrezygnuję z ziołowego żwirowego, który nieśmiało powstaje. Już mnie cieszy choć to dopiero powijaki. Więc póki co muszę jakoś się pogodzić z tym ,że tak skakam z jednego miejsca na drugie. Tu skubnę , tu rozkopię , tu nasadzę a tu będę myśleć coby jeszcze . Jadę dziś upolować trochę jakiś cebul ,bo przecież wiosna bez cebulowych obejść się nie może .No i jeszcze do tego wszystkiego byliny i trawy , którym ostatnio, idąc za światowymi trendami ,uległam . Ale o tym następnym razem.