Pachniemy wiosną

Moje drogie , sprawa się rypła ,że tak powiem.Wy wybrałyście a ja wybrałam i wylosowałam.A więc w wolnych i demokratycznych wyborach największą liczbę głosów zdobył baner nr. 1 .Czy to znaczy ,że najbardziej się podobał ? No nie do końca , bo podobał się dwudziestu z Was. 54 z Was wybrały inne banerki w tym 15  głosów dostał banerek z kubkiem i kotem a 13 sweterkowy. Na tym właśnie polega demokracja a ponieważ sama ustaliłam takie reguły więc je szanuję i ogłaszam ,że baner nr.1 jest najpiękniejszy(chociaż przecież wcale nie musi być piękny no ale takie kandydatury zostały wystawione i coś trzeba było wybrać chcąc mi chociażby sprawić przyjemność). Czy mnie wybór zaskoczył? I tak i nie. Sama go lubiłam i byłam z niego dumna ,bo udało mi się zrobić go na dobry początek bez niczyjej pomocy. Jednak  po pewnym czasie doszły mnie odczucie ,że trochę smuci. Ale może to wszystko wynikało z porównywania .się do innych kolorowych , jasnych , wdzięcznych banerków? Dlatego też  kolejne banerki dostały więcej koloru i światła  chociaż cały czas jakaś taka mgiełka nad nimi się unosi.Pewnie wynika to z mojej mglistej natury .Szczerze mówiąc nie wiem czy mam "mglistą naturę " ale z czegoś ta mgiełka musi wynikać. Powiem ,że konkurs tak naprawdę niczego nie rozstrzygnął.Nadal nie wiem jaki będzie mój kolejny baner. Chciałabym zrobić coś ,co byłoby moją trwałą wizytówką. Ale skoro sama jestem bardzo zmienna ,to nie wiem czy mogę mieć stały banerek. Zresztą , jest tyle ważniejszych rzeczy . Przekonałam się o jednym- jesteście bardzo różne i to ogromnie mnie cieszy. Nie tylko po upodobaniu  banerków doszłam do takiego wniosku. Najbardziej zadziwiły mnie Wasze sympatie zapachowe. Ogromnie się cieszę ,że pachniecie tak różnie.Bałam się ,że jak mantrę będziecie powtarzać nazwę tego samego flakonika , a tu okazuje się ,że tak jak i kształty nosów są różne tak i ich konstrukcja powaniająca.No i fajnie. Dodam jeszcze ,że ja miałam trochę trudniejszy wybór i demokratycznym trudno go nazwać.Z tylu tysiecy zapachów,jakie znajdują się w perfumeriach musiałam wybrać jeden dla kogoś kogo nie znam a nawet wybierając nie miałam pojęcia ,kto to będzie i jakie dotychczas zapachy preferował. Musiałam oprzećsię o  jakieś kryteria. Po pierwsze nie mógł to być zapach przez Was wymieniany ,bo  najłatwiej byłoby komuś kupić  zapach jakiego używa. Pójście na łatwiznę  zupełnie nie w moim guście. Drugi warunek , to nie miało to byc nic obnoszonego a trzeci powinno pachnieć wiosną bo jednak chciałabym jakoś Was zadowolić swoim wyborem a większość z Was( tylko Basia wspomniała o jakimś zapachu z rodzaju unisex i dostanie takie jak nie pogardzi  flakonikiem  J'ose EISENBERGA :-) ) opowiedziała się za świeżym ,wiosennym woalem. Jak takich szukać? Najpierw w ruch poszły oczy i wypatrzyły coś takiego

obrazek z sieci

Wiosna całą gębą jak się to mówi.Zapach mnie zaintrygował na tyle ,że z miejsca kupiłam 100ml. Oczywiście od razu przystąpiłam do bardzo intensywnego testowania. Mnie się podoba ale .........to taka nieco lżejsza wersja COCO Mademoiselle więc nie wiem jak na takie zapachy reagują młode dziewczyny ,które tu na blogu są jednak w większości. Zapach z głową między cytrusami ;różą,fiołkiem , jaśminem,konwalią lilią w sercu ; oraz heliotropem ,cynamonem ,sandałowcem ,jabłonią i oleandrem w bazie.Oczywiście to wszystko doczytałam w necie. Swoją drogą masę rzeczy odkryłam przy okazji a przede wszystkim to ,że to co jedni mogą wielbić inni mogą nienawidzić (fora). Zestaw więc jak widać bardzo wiosenny ale może ciut przeładowany i dla młodych może trochę za słodki. Postanowiłam więc szukać dalej i przypomniał mi się zapach ,do którego jakiś czas temu się przymierzałam ale na zimę wydawał mi się mało odpowiedni. Znalazłam i odkryłam ,że jest też dostępny w postaci wody toaletowej co mnie całkowicie do niego przekonało. To Signorina SALVATORAE FERRGAMO .

 Brzmi prawie jak Mademoiselle ale pachnie zupełnie inaczej przede wszystkim dlatego ,że powstał w pięknej wiosennej Florencji. Cytując za znawcami z forów zapachowych głowa tego zapachu to jaśmin ,piwonia , róża ,czerwona porzeczka. W sercu ma śmietanowy deser panna cotta (znowu panna) a w bazie piżmo i paczula. I rzeczywiście pachnie jak świeży deser spożywany we Florencji w maju dwa lata temu ,gdy wokół pachniało wiosenne kwiecie zraszane ciepłym deszczem. Jakże się ucieszyłam z mojego losu (los czasem mądrze wybiera ). Wiosną w tym roku zapachnie Lola.(ewentualnie obdaruje mamę :-)). Jestem ciekawa co powie na mój wybór.

 Tak więc nagrodą jest 50 ml Signioriny oraz dodatkowo odlane z moich 10 ml  CH HC L'eau Caroliny Herrery (myślałam ,że kupię u nas 30 ml ale niestety w naszych perfumeriach ten zapach jest niedostępny mimo ,że premiera była w 20011 roku). Dodatkowo , postanowiłam obdarować pierwszy komentarz pod  tym postem oryginalną pięciomililitrową miniaturką Signioriny . Wszystkim dziewczynom bardzo dziękuję za udział w zabawie i mam nadzieję ,ze wrócę jeszcze kiedyś do tematu ponieważ nie odrobiłam  zadania domowego , które sama sobie zadałam .Otóż zrobiłam listę zapachów ,o których wspominałyście w swoich komentarzach i mam zamiar we wszystkie zapuścić swój nochal. Ponieważ jednak mogę rozpoznać jedynie 3 zapachy za jednym podejściem więc trochę mi to czasu zajmie. No i napiszę o tym jak to z moimi zapachami bywa .

ps. gdzie w sieci można znaleźć maszynę losującą bo przyznam ,że robienie losów już mnie trochę nudzi a poza tym  nie do końca jest to pewnie dla Was wiarygodny sposób wyłaniania zwycięzców.

Gdzie kosy zimują

Zastanawiałam się chwilę , czy robić tego posta w takiej postaci. Trwało to zaledwie chwile i decyzja padła : ROBIĆ. Wiem ,że to może być dla wielu z Was przykre ,że za oknem mamy to co mamy a ja tu wyskakuje z wiosennymi widoczkami i to nie jakimiś archiwalnymi lecz przedwczorajszymi .Ten kos był sfotografowany dokładnie przedwczoraj i nie byłoby może nic nadzwyczajnego w tym ,że to kos ,bo i "moje" kosy postanowiły nie odlatywać na zimę do ciepłych krajów, ale ten kos śpiewał. Co rano od godziny piątej lokalnego  czyli naszej szóstej zaczynały się trele ,które jak nic przenosiły żywcem w rejony naszego wczesnego czerwca , kiedy to kosie głosy dają się słyszeć w moim ogrodzie. Już jakiś czas temu odkryłam ,że to najpiękniejsze ptasie głosy . Nigdy dotąd nie słyszałam ich w takiej ilości jednocześnie , mało tego chyba nawet nie słyszałam nigdy dwóch jednocześnie , bo chyba dość skutecznie chronią swoich rewirów.Inaczej było na Gran Canarii . Zasiadały na najwyższych palmach i zaczynały od kulturalnej rozmowy , która z czasem przeradzała się w przekrzykiwania i kłótnie. To wszystko w temperaturach ok. 22 na plusie.

Do Gran Canarii niewątpliwie będę chciała wrócić jeszcze w tym blogu bo ma ona kilka bardzo zróżnicowanych oblicz. Mówią ,że to kontynent w miniaturze i jest tym wiele prawdy. Wyspa ,choć obszarowo niewielka ma wiele mikroklimatów i można tu spotkać wszystkie pory roku jednocześnie. Na południowym wybrzeżu przeżyłam nawet 28 stopni na plaży. Jadąc w głąb wyspy można dostać swoistego rozdwojenia jaźni , bo mamy i temperaturę ok.7 stopni na plusie i kwitnące gwiazdy betlejemskie (czyli zima). Można spotkać pożółkłe liście na winorośli i sady cytrusowe pełne dojrzałych owoców czyli jesień ,no i oczywiście pachnące wiosną łąki i kwitnące migdałowce.

Mnie taki obrazek kojarzy się z naszą Wielkanocą.

Niezidentyfikowany ptaszek bardzo małych rozmiarów (ok 4 cm) , niezwykle ruchliwy i głośny  

Ta kwitnąca na cytrynowo roślinka przypominająca szczawik ( pewnie to jakiś szczawik)  tworzy niezwykle piękne i duże kobierce i rośnie gdzie popadnie (nawet na dachach)

wiosenna łąka.

Poletka obsadzone ziemniakami. W innych miejscach widziałam już takie kwitnące , a w jeszcze innych zbiory ziemniaków. Ponoć z takiego pola zbiera się ziemniaki trzy razy w roku a i tak ich cena jest wyższa niż cena pomarańczy. Wszystko to przez duże zużycie wody do uprawy. Te czarne węże to nawadnianie . I tak trzeba robić z każdą roślinką.

Wiosenny las z agawą jako wielkim chwastem.

Typowy obrazek- wiosna to czy jesień ? Drzewa kasztanowe bezlistne i kwitnące dziko krokosmie. może jednak jesień ? Ale znowu te świeże pola w tle oraz zielone poszycie lasu mówią ,że to chyba jednak  wiosna. i bądź tu człowieku mądry.

Drzewo to nazywa się  DOMBEYA  i nie jest zbyt często widziane na wyspie. Ja spotkałam go  w ogrodzie botanicznym oraz na skwerze w górskim miasteczku o nazwie Terror. Nie znałam jego nazwy ale jeden z Hiszpanów powiedział ,że oni mówią na nie "donbello "czyli "piękna pani"(a tak naprawdę "piekny prezent ")Niestety jak na piękną panią przystało jest bardzo kapryśna i toleruje temperaturę minimalną od 5 do 10 stopni.W mojej encyklopedii jest napisane ,że kwitnie zimą lub latem. Teraz to ja już nawet rozumie o co chodzi  bo już wiem co to za pora roku. Po prostu zimalublato.

Bociany wprawdzie ogrodowe ale chyba nie w głowie im teraz podróż na północ.Ale jeszcze trochę a zatęsknią tak jak i my za nimi .

Wiosno , wiosno , już pora. Zabieraj swoje kwiecie i przybywaj.

Lisbon story

Pomnik odkrywców z Henrykiem Żeglarzem na czele (52 m wys) , na drugim planie Most  25  kwietnia (rewolucja goździków w 1974r) łączy centrum Lizbony z dzielnicami na południowym brzegu Tagu.

Maszka ze swoim bodygardem pod "odkrywcami"z przewodnikiem "Wiedzy i życia" ,z którego i teraz korzystam pisząc posta , bo niestety pamięć zawodna i wiele nazw uleciało.

Aż mi się wierzyć nie chce ,ze to było już taki szmat czasu temu. Wydawało mi się ,ze maksymalnie 5 lat wstecz ale na zdjęciach stoi  wyraźnie napisane Lizbona 2005. To był bardzo spontaniczny wyjazd. Chyba na zasadzie ,gdzie są dostępne bilety lotnicze. Padło na Lizbonę i polecieliśmy zupełnie niezorientowani co i jak i gdzie. Cóż,młodość ma swoje prawa. Teraz już od września wiem , gdzie będę w sierpniu.Nie mówiąc o tym ,że zawsze wiem , gdzie będę podczas śląskich ferii zimowych chociaż ja nie ze Śląska .Ale wracając do tamtego sierpnia .Oczywiście kto by tam wtedy myślał o cyfrowym aparacie.Ja nie myślałam w każdym razie. Miałam swojego Zenita z długą lufą i czułam pełnię szczęścia z tego powodu. Zdjęcia z Portugalii były bodajże pierwszymi zarchiwizowanymi na płycie.Niestety nie wszystkie chcą się teraz otworzyć ale na szczęście mam wszystkie na papierze. I tu czuje tę ogromną wyższość nad cyfrowymi.Innych rzeczy oczywiście można się czepiać ale co ja tam wtedy wiedziałam o fotografowaniu. Zresztą teraz może dużo więcej nie wiem ale trochę więcej czuje. Tak czy siak robię tego posta z kilku powodów.Po pierwsze obiecałam Grażynce Lizbonę moim okiem .(coś jej ostatnio nie ma na blogu dość długo ).Po drugie już dawno chciałam zachęcić do odwiedzenia tego miasta ,bo jest inne niż wszystkie ( w sumie o każdym to można powiedzieć). A po trzecie , to będę niebawem gdzieś tam nad okolicami przelatywać więc pomyślałam ,że to dobry moment. Nie wiem ,jak wygląda Lizbona teraz ale podejrzewam ,że zbyt wiele się nie zmieniła. To co mogło być zniszczone to zostało zniszczone w połowie osiemnastego wieku przez wielkie trzęsienie ziemi .

Widok z zamku św.Jerzego na  Miasto dolne (Baixa)  z charakterystycznymi  ruinami kościoła Karmelitów ,pozostawionymi na pamiątkę  trzęsienia ziemi  1755 roku . Teraz w części ruin mieści się muzeum archeologiczne.

 To co trzeba  było odbudować , odbudowano bardzo szybko a co trzeba było dobudować też sukcesywnie dobudowywano przez te wszystkie lata. Ogromny bum nastąpił z okazji expo 89.Wtedy to powstało wiele nowych inwestycji .Jedna z nich to lotnisko.Tutaj postawiliśmy swoje pierwsze kroki  na Portugalskiej ziemi i tutaj zostaliśmy po raz pierwszy mile zaskoczeni.Potem ,gdzieś w przewodniku doczytałam ,że Portugalczycy to bardzo uprzejmi ludzie i przyznam ,ze nie ma w tym ani ciut przesady. Stoimy w kolejce po taksówkę a Portugalczyk ustępuje nam pierwszeństw i to tylko dlatego ,ze jesteśmy obcokrajowcami. Hmmm , u nas na Okęciu raczej nie do pomyślenia. Taksówkarz ,oprócz tego ,że otwiera nam drzwi , pakuje bagaże ,bezpiecznie zawozi pod hotel i kasuje nas według licznika -też coś raczej niespotykanego u nas. W hotelu a właściwie to był hostel obsługa tak miła ,że naprawdę coraz dziwniej się czułam . Informują nas o specjalnych biletach komunikacyjnych dla turystów.Dziwna sprawa ,bo tygodniowy bilet ma raczej symboliczną cenę i jest ważny na wszystkie środki lokomocji w mieście łącznie z windami .Bo musicie wiedzieć ,ze Lizbona jest mocno zróżnicowana poziomami i niekiedy ,żeby sobie skrócić drogę z dołu do góry i odwrotnie , zastosowano windy miejskie.

Winda miejska Elevador de Santa Justa.Łączy  Baixę i położoną wyżej Bairro Alto.  Na szczycie jest kawiarenka i fajny punkt widokowy .

Widok z windy na  Rua  do Ouro  (pięknie wybrukowana , pełna sklepów i straganów)

 Tramwaj , to bardzo popularny środek lokomocji w tym mieście i naprawdę warto odbyć podróż takim choćby dla samego przejechania się. Oczywiście do środków lokomocji wchodzi się gęsiego z grzecznie ustawionej kolejki a co robią Portugalczycy?- oczywiście przepuszczają turystów.

 Poza tym Potrtugalczycy są bardzo spokojni i może trochę nieśmiali ale jak już się podejmie rozmowę , to ...oj oj mają bardzo dużo do powiedzenia .Po kilku przykładach mogę zgeneralizować ,że są świetnie zorientowani w tym co się dzieje na świecie a nawet przyznam ,że jeden taki pan ,mocno nas zawstydził znając takie szczegóły z historii Polski ,o których nie jeden Polak pewnie nie wie do tej pory. Mówię o historii najnowszej. A był jedynie marynarzem.Gdybym chciała pisać o wszystkim co mi się tam podobało i co widziałam to pewnie musiałabym z tydzień to robić. Lizbona ,oprócz bardzo przyjaznych ludzi , to niezwykłe miejsca: Stara Alfama , gdzie niektóre mieszkania są takiej wysokości ,że trzeba chodzić pochylonym( Portugalczycy to dość niski naród); niezwykła Baixa(dolna dzielnica) odbudowana po trzęsieniu ziemi z geometrycznym układem ulic i z placem Rossio ,przy którym mieszkalismy; Bairro Alto -bardzo malownicza część miasta z knajpkami , do których chodzi się posłuchac fado późną nocą ; Belem -skąd odpływali odkrywcy no i oczywiście całkiem nowe miejsca w tym mieście jak chociażby piękne akwarium -drugie co do wielkości na świecie.

Widok na Alfamę  z Miradouro de Santa Luzia.Alfama  to najstarsza zachowana dzielnica miasta , która nie ucierpiała tak bardzo w trzęsieniu ziemi. Do tej pory zachował się tu stary układ zabudowy- wąskie i strome ,pełne uroku uliczki.

Widok z Dolnego miasta na twierdzę świętego Jerzego.Place i ulice tej części miasta są pięknie wybrukowane i ma się wrażenie ,że wypolerowane i śliskie ale to tylko złudzenie.

Spotkanie klasowe po latach ?  To tylko moje przypuszczenia ale panie były w pełnej gali.Chciałabym doczekać z moimi koleżankami takich chwil.

Niestety wielu miejsc , nie jestem już w stanie zlokalizować .Ani nie wiem skąd zrobione zdjęcie ani nie wiem co przedstawia. wiem tylko ,że to widoczki Lizbony.

 Oczywiście muzea ,kościoły ,ceramiczne azulejos, suszony dorsz ,którego pod kilkoma postaciami miałam możliwość smakować (Portugalczycy ponoć mają 365 sposobów na jego przyrządzenie), owoce morza ( nie przekonałam się tylko do ośmiornicy a wspominany wcześniej marynarz powiedział ,że jak mi w tej knajpce nie posmakuje to  już nie posmakuje mi nigdzie ,bo tam ponoć najlepsza), wiśnióweczka pita na stojąco na ulicy sprzedawana w "kioskach ruchu" (Portugalczycy pili w plastikach ale turystom serwowano w szklaneczkach) no i wszędzie Vasco da Gama (wszystko co tylko możliwe nazwane jego imieniem). Taką Lizbonę zapamiętałam i chętnie wróciłabym ale ten lot będzie trochę dalej.

Torre de Belem. Z tego miejsca wyruszali żeglarze odkrywcy. Dziś mieści się tam muzeum .Można dostać zawrotu głowy od chodzenia krętymi schodkami.Warto jednak wyjść na sam szczyt ,bo tam czekają nas piękne widoki na Tag ginący w oceanie.

Ewidentnie oko mi skrzywia w prawo ale nie mam lepszego zdjęcia tego miejsca a jest to Klasztor Hieronimitów. Budowla pochodzi z czasów odkryć geograficznych , wybudowana w stylu manuelińskim(znanym tylko w Portugalii) podobnie jak wieża w Belem. Klasztor też znajduje się w tej dzielnicy i wart jest obejrzenia również od wewnątrz.

Pisałam ,że Portugalczycy to niski naród .Wycofuję sie z tej opinii.Tacy przystojniacy pilnują prezydenta.

Jedyni policjanci jakich spotkałam w Lizbonie to Ci właśnie. Co zrobili panowie widząc ,że chcę im zrobić fotkę ? Oczywiście zatrzymali konie i dali mi chwilkę w bezruchu. Potem podziękowali jeszcze .

Jest też nowa Lizbona i taki budynek w kształcie żaglowca. Oczywiście nosi imię Vasco da Gamy.

dla zupełnego kontrastu Lizbona ruderalna.

Na drugą stronę tagu można przejechać kolejką linową , przejść kładką (na pierwszym planie) lub przejechać 11 kilometrowym mostem imienia oczywiście Vasco da Gamy.

Bardzo jestem ciekawa , czy kryzys jaki dopadł Portugalię zmienił zachowania jej mieszkańców .Czy pomimo trudności dnia codziennego pozostali uprzejmi i przyjaźnie nastawieni do turystów. Oby. Tego im , sobie i turystom życzę . A teraz lecę szukać wiosny . ps. "Lisbon story " to bardzo niekomercyjny film z 1994 roku. Jeśli chcecie zasmakować klimatu tamtego miejsca , to oglądając go na pewno poczujecie choćby dzięki muzyce zespołu "Madredeus".