Trzy....

 Naprawdę nie wiem , jak Wam to powiedzieć więc powiem na wdechu : Trzy, pięknej urody ,emaliowane, w tym dwa produkcji rodzimej Emalii ,pastelowe , idealne do podgrzewania mleczka ,jak również robienia zasmażki ( o tym w poście pokonkursowym bo czasu nie mam ),znakomite do klarowania masełka , do przysmażania tartej bułeczki ale także świetne do tego ,żeby sobie po prostu stały na półeczce , rondelki (jeszcze z nalepkami co dla spostrzegawczych zauważalne na tym -no właśnie jaki to kolor- żółtawo zielonkawym - no dobrze - pistacjowym) do rozdania dla chętnych, które dodadzą do znajomych, udostępnią blogosferze, napiszą ,że chcą je mieć i będą cierpliwie czekały aż wrócę ,no bo przecież jadę się uczyć gotować po włosku ,czyli na pewno już bez zasmażki.Uffff

Obraz astralny

Gdyby ktokolwiek  kiedykolwiek , o jakiejkolwiek porze roku czy dnia zapytał moją
mamę jakie kwiaty najbardziej lubi, odpowiedziałaby bez chwili namysłu ,że astry. Tego jestem w stu procentach pewna ,bo przez całe swoje życie powtarzała to zdanie i wtedy , gdy je siała i gdy flancowała, gdy dokupowała gotowe sadzonki u ogrodnika, gdy je potem pieliła, nawoziła ,no i gdy kwitły oczywiście .Gdyby ktoś zapytał , w którym kolorze najbardziej je lubi, to tutaj , wiem ,że miała dużo wątpliwości. Bo przecież te łososiowe są przecudne ,no ale te mocno różowe też , a te biskupie a atramentowe .Żółte jakże rzadkie i piękne zarazem a białe to przecież wiadomo. Mama zawsze miała astry .Gdy już nie bardzo chciały się udawać w ogrodzie kwiatowym ,bo ten w pewnym momencie zdominowały byliny, to poszła z nimi do warzywnika i choćby kilka rządków ale musiały być
 ....A ja? czy je lubię? No tak . Nie może być inaczej ale przyznam ,że najłatwiej kupić mi bukiet u tych ,którym uprawa lepiej idzie. Astry są bardzo wymagające co do gleby .Musi być żyzna i dobrze nawieziona jak pod warzywa. Dlatego często widzimy je gdzieś w polach pośród zagonów warzywnych. Tam udają się najlepiej. Na dodatek nie lubią rosnąć rok po roku na tym samym miejscu. Mama często mi mówiła ,żebym sobie zrobiła" astralną  grządkę" i przyznam ,że próbowałam ale bez skutku. Nawet piękne flance po jakimś czasie marniały. Zaprzestałam więc ale gdy tylko pojawią się na targu ,nie potrafię sobie odmówić zakupu bukietu jednego dla mnie , drugiego dla mamy.Mam nadzieję,że cieszy się nimi tam , gdzie teraz jest.
W ubiegłym roku , jesienią moja znajoma malarka http://zapachsztuki.blogspot.com/ postanowiła uwiecznić astry na płótnie olejami. Przyznam ,że do tamtego momentu nie przepadałam za martwymi naturami z kwiatami uznając,że jest to po prostu uśmiercanie natury ale ....zmieniłam zdanie. Astry mnie urzekły od pierwszego wejrzenia. Może też dlatego ,że zobaczyłam na tym obrazie to czego tak naprawdę inni tam nie widzą a mianowicie mamę wtulającą w nie swoją twarz w celu ich wywąchania .Ktoś powie ,że astry nie pachną. No jasne ,że nie pachną jak konwalia , czy słodka różą ale wszystko ma swój zapach . Astry też , zwłaszcza świeżo ścięte. Wyraziłam chęć nabycia tego obrazu ale koleżanka niezbyt ku temu była chętna ,bo czasem tak ma ,że trudno jej się rozstać ze swoim dziełem ,niemalże jak z dzieckiem. Nie nalegałam więc ,chociaż miałam go często pod oczami. Uznałam ,że o mamie i o astrach nie będę jej opowiadać ,bo ma dziewczyna miękkie serce a ja tego nie lubię wykorzystywać. Dowie się teraz , gdy obraz jest już mój.A stało się tak ,że Iwona stwierdziła ,że musi mi coś namalować . A ja na to ,że te jej astry bardzo mi się podobają . A ona na to - no to są twoje . Tak po prostu. Przestała kochać swoje dziecko czy może mnie pokochała bardziej ?Tak czy siak mam teraz astry o każdej porze roku i dnia i są to kwiaty , które lubię najbardziej . Przynajmniej z pośród tych , które mam na płótnie ,malowane olejnymi. A to jasne miejsce ,o którym ktoś powiedział ,że tam czegoś brakuje , to wcale nie jest puste. Tam właśnie widzę mamę.

Obawiam się,że z przejęcia nie powiedziałam dziękuje. Więc  DZIĘKUJĘ Iv!!!!!

Post z misją .

Z Rumunii wróciłam już jakiś czas temu .

 
Wrażenia i emocje lekko ostygły więc czas najwyższy zrobić posta. Powiem szczerze ,że nie jest to dla mnie łatwe zadanie ,bo po pierwsze ciąży nade mną pewna misja ,czyli ,że coś muszę albo powinnam a jak już powinnam a nie daj boże muszę , to mam bardzo pod górkę żeby to zrobić . Ale z drugiej strony nie tylko powinnam ale i chcę.Więc to robię. Druga rzecz, która utrudnia mi robienie rumuńskiego posta ,to nadmiar wrażeń ,wiedzy i zdjęć , które chciałabym przekazać światu. Dlatego potrzebowałam trochę czasu ,żeby sobie poukładać co i jak i niby poukładałam ale i tak robię na żywioł więc wybaczcie jak będzie jeden wielki chaos. Wspominałam o misji. Otóż , misja jest bardzo prosta, teoretycznie oczywiście - mam zachęcić Was do zwiedzania tego zakątka Europy. Po co ? Bo szkoda aby to wszystko co tam jeszcze można zobaczyć , zostało jedynie we wspomnieniach. To jest taka dziwna sprawa ,że z jednej strony brak turystów powoduje ,że miejsca są autentyczne ,ze ludzie są prawdziwi ,że nie ma tego co tak mocno nas wkurza choćby na Krupówkach. Z drugiej strony , brak turystów , to brak pieniędzy czyli powolne niszczenie tego wszystkiego, uciekanie ludzi po zarobek za granicę i przywożenie z owej zagranicy jakże niewłaściwych wzorców. Jestem jednak za tym ,żeby odwiedzać i szanować to ,że jest tam właśnie tak jak jest . I nie narzekać ,że nie ma makonaldów (trochę i tak jest) i nie narzekać ,że mało hoteli ,że mało galerii handlowych. To wszystko mamy u siebie i jakże nierzadko plujemy sobie w brodę , że dopuściliśmy do takiego zalewu szmiry i komercji. Co mamy w Rumunii? Przede wszystkim -autentyczność oraz to co mnie ogromnie ujmuje czyli nieprawdopodobną umiejętność współistnienia obok siebie różnych nacji, narodowości , wyznań . Pisałam już o tym przy okazji ubiegłorocznego posta relacjonującego wycieczkę do Siedmiogrodu. W tym roku zwiedzaliśmy głównie Bukowinę i moje odczucia są bardzo podobne , chociaż pod wieloma względami są to dwie zupełnie różne bajki. Bukowina - kraina położona za szerokim pasem Karpat wschodnich od zawsze stanowiła bufor między Europą i Azją. Wczesnym średniowieczem obszar ten był przypisany Rusi Kijowskiej , wiek czternasty i piętnasty to okres wielkiego Hospodarstwa Mołdawii i czas kiedy to Stefan Wielki buduje szereg pięknych cerkwi i monastyrów przetrwałych do dziś. Potem nastają czasy dominacji osmańskiej , potem znowu Rosja znajduje tu swoje wpływy a wiek osiemnasty  to czas Galicji czyli panowanie Habsburgów ,za których Bukowina przezywa prawdziwy rozkwit . To również czas ,kiedy  do Bukowiny przybywają dużymi grupami osadnicy z terenów polskich. Ale o tym napiszę innym razem. W połowie dziewiętnastego wieku dochodzi do unii personalnej i powstaje Państwo Zjednoczonych Hospodarstw Mołdawii i Wołoszczyzny. Dopiero koniec pierwszej wojny światowej daje początek państwu rumuńskiemu i od tej chwili południowa część Bukowiny jest częścią wielkiej Rumunii( północna cześć dostaje się Ukrainie). Piszę wielka Rumunia bo obszarowo to naprawdę duży kraj . Do tego przedzielony przez pół ,szerokim, miejscami na dwieście kilometrów, pasmem Karpat. Żeby się dostać do Bukowiny, trzeba te góry pokonać ,no chyba ,że podejmiemy się ryzyka podróżowania przez Ukrainę czego większość kierowców jednak unika . Kim są Rumuni? To nie Romowie wbrew powszechnie panującej opinii. Romowie , owszem zamieszkują dość licznie tereny Rumunii, ale tylko dlatego , że ,jak pisałam wcześniej, Rumuni są bardzo tolerancyjni i potrafią  utrzymywać sąsiedzkie stosunki ze wszystkim (również z Polakami). Więc kim są Rumuni? Wgłębiając się w historię tych obszarów trudno powiedzieć . Oni sami mają kilka szkół mówiących o ich pochodzeniu. Ja doszłam do wniosku ,że to tacy prawosławni Rzymianie. Mam nadzieję ,że żadnego z nich tym określeniem nie obraziłam. Sami często wspominają o swoich rzymskich korzeniach a i zbieżność  w języku też nie jest tu zapewne przypadkowa............  To taki mój wielki skrót myślowy dotyczący Rumunii................ Resztę niech dopowiedzą fotografie .
                                                  
                                                      

 

   

 

 

 

                                                        

Jedziecie? Następnym razem będzie o Polakach ,którzy tam mieszkają bo chcą.