il cielo

Toskania, taras, leżak ,kocyk, kawa, książka, w kuchni robiące się śniadanko,i ten wschód zwiastujący piękny dzień. Trzeba coś więcej?

Gdy taki lazur w górze ,na resztę można nie patrzeć. Mam swoje non fa niente. Wszystko wokół nic nie robi.Ani szmeru , ani trelu , nawet cykady ucichły zdziwione ,że nic im nie wtóruje. Co za dzień....

Anioły z roztargnienia pogubiły skrzydła . Gdyby tak wyciągnąć rękę mogłabym sobie przyciągnąć choć jedno ale ręka twierdzi ,że nie da rady. Trudno , nie zmuszę jej.

My tu śpimy a tymczasem bałwaniaste  chmurki podstępnie wtargnęły na nasze celeste

cienie zaczęły leniwie się wydłużać ku Monte Amiata co wieściło koniec sjesty

Ktoś włączył wentylator na dwójkę

Wygasły wulkan zadymił  przybrudzonymi chmurami

I całkiem nagle, zupełnie nie wiadomo skąd i zupełnie nie wiadomo po co pociemniało w środku dnia a szutrowa droga zapragnęła zamienić się w powietrze

Cyprys odfrunąłby pewnie ,gdyby nie jego mocne przywiązanie do toskańskiego krajobrazu

A w niebie pojawiła się dziura jakby coś miało na nas zstąpić i albo zgładzić albo ocalić

Słońce jeszcze nie poddało się 

 i zabłysnęło na chwilę tęczą

Chmury jednak też bojowo nastawione nie dawały za wygraną .Wulkan cichaczem je wspierał

ostateczne starcie

i słońce postanowiło odejść z honorem ku zachodowi

 W pogoń za nim ruszyło całe paskudztwo tego dnia

Na koniec zostawiło po sobie tylko niewielkie wspomnienie. Nic więcej nie trzeba

znacie to poczytajcie

"Zahradnikuv rok" Karela Capka zakupiłam w 1986 i od tego czasu rokrocznie powracam do lektury. Zazwyczaj dzieje się to , gdy dopada mnie wiosenna grypa , bo zwykle tak koło kwietnia mnie dopada. W tym roku grypa mi darowała ale wczoraj zrobiłam o jeden krok za dużo , co poskutkowało zwichnięciem kostki. Leże więc sobie i pasztet z pasztetu i z ciast na święta ale za to pocieszam się Capkiem , bo chyba tylko on jest w stanie poprawić mi w tej chwili humor. Postanowiłam zareklamować albo przypomnieć tym , którzy już czytali. Książka od 26 lat nie miała wznowienia i coraz trudniej o nią w antykwariatach. Ja mam na zapasie, bo lubię pożyczać ludziom, a wiadomo jak to potem bywa. Nie wyobrażam sobie sytuacji ,że mogłabym jej nie mieć w domu. Dodatkowo wzbogacona jest zabawnymi rysunkami brata Karola , Josefa. Polecam .

"Kwiecień to ten właściwy i błogosławiony miesiąc ogrodników.Niech dadzą się wypchać kochankowie swoim uwielbieniem dla maja, w maju drzewa i kwiaty tylko kwitną ,ale w kwietniu wypuszczają pędy; bo trzeba wam wiedzieć,że  to kiełkowanie i przedzieranie się, te pąki, pączki i kiełki są największym cudem natury, i nie zdradzę ich tajemnicy już ani słowem;przykucnijcie sami, grzebiąc palcem w pulchnej ziemi z utajonym tchem, gdy palec ,o którym mowa , dotyka kruchego,pełnego pąka.Tego nie da się opisać , tak samo jak nie da się słowami wyrazić pocałunków i kilku innych rzeczy.Ale skoro już mowa o tym kruchym pąku,a zatem nikt nie wie jak to się dzieje,ale dzieje się to niezwykle często:gdy wejdziecie na grządkę ,aby podnieść z niej zeschłą gałązkę,albo wyplewić ten paskudny dmuchawiec,nadepniecie zazwyczaj podziemny pąk lilii lub pełnika,chrupnie on wam tak pod nogą,że zdrętwiejecie ze zgrozy i wstydu uznawszy się za potwora,pod którego  kopytami trawa nie rośnie. Albo też , gdy z niezmierną ostrożnością spulchniacie na grządce ziemię, macie zagwarantowane rozsiekanie motyczką młodej cebulki albo obcięcie gładko łopatą kiełków anemonów;cofając się w przerażeniu rozwalicie swą łapą kwitnącą prymulkę lub też złamiecie młody pęd ostróżki.Z czym większą  ostrożnością pracujecie,tym więcej wyrządzacie szkody;dopiero lata praktyki nauczą was mistycznej i surowej pewności siebie prawdziwego ogrodnika, który depcze gdzie popadnie ,a przecież niczego nie zadepcze, a jeśli już tak się stanie ,to przynajmniej nic sobie z tego nie robi. To tylko tak mimochodem.

Kwiecień to nie tylko miesiąc puszczania pędów,to także miesiąc sadzenia.Z entuzjazmem, tak, z dzikim entuzjazmem i niecierpliwością ,zamówiliście u ogrodników sadzonki,bez których nie możecie już dłużej żyć;obiecaliście wszystkim przyjaciołom ogrodnikom,że przyjdziecie do nich po odnogi;nigdy,powiadam wam, przenigdy nie starczy tego , co już posiadacie. I tak pewnego pięknego poranka uzbiera się wam w domu ze sto siedemdziesiąt sadzonek,które pragną znaleźć się w ziemi;w tym momencie rozejrzawszy się po swoim ogródku stwierdzacie ze stuprocentową pewnością,że nie ma ich gdzie dać. A więc ogrodnik w kwietniu jest człowiekiem ,który obiega z więdnącymi sadzonkami w reku dwadzieścia kilka razy dookoła swój ogródek, szukając piędzi ziemi, na której jeszcze nic nie rośnie."Nie, tutaj nie da rady",mruczy pod nosem,''tu mam te przeklęte chryzantemy; tu by mi to zadusił floks,a tam jest smółka, a niech to wszyscy diabli.Hm,tutaj rozciągnął mi się dzwonek,a tutaj przy tym krwawniku również nie ma miejsca- gdzie to dać?Chwileczkę -tutaj- nie,tutaj jest już tojad ,więc tutaj-ale tutaj jest pięciornik. Tu byłoby to możliwe ,ale z kolei pełno tu trzykrotek ,a tutaj- co tu wyłazi? rad bym wiedzieć.Aha , tutaj jest ociupineczkę miejsca, poczekaj, sadzoneczko,zaraz ci pościelę łóżeczko.No widzisz, a teraz rośnij sobie spokojnie". Tak ,ale w dwa dni później ogrodnik stwierdza ,że wsadził ją prosto w oko puszczającego pąki szkarłatnego wiesiołka.

Człowiek ogrodnik powstał na drodze rozwoju kulturalnego; a nie na drodze rozwoju naturalnego.Gdyby powstał z natury,wyglądałby inaczej,nogi miałby jak chrabąszcz aby nie musiał siedzieć w kucki,i posiadałby skrzydła,po pierwsze po to żeby zyskać na urodzie, a po drugie ,żeby mógł wznosić się nad swymi rabatkami.Kto tego nie doświadczył, nie ma pojęcia jak bardzo człowiekowi przeszkadzają nogi, kiedy nie ma na czym stanąć; jak okazują się nadmiernie długie,gdy zajdzie potrzeba złożenia ich pod sobą,aby można było dłubać palcem w ziemi; jak są niemożliwie krótkie,jeśli człowiek chce dosięgnąć drugiego końca zagonu , a przy tym nie wdepnąć w poduszkę pierściennika lub wyrastającego orlika.Marzy wówczas o tym,żeby zawisnąć na popręgu i huśtać się nad swoimi uprawami albo posiadać przynajmniej cztery ręce a na nich głowę i czapkę i już nic więcej,albo mieć uda wysuwane jak statyw fotograficzny. Ale ponieważ ogrodnik jest zewnętrznie zbudowany równie niedoskonale jak wszyscy inni ludzie,nie pozostaje mu nic innego jak tylko pokazać ,co umie ;balansować na czubku jednej nogi ,wznosić się jak baletnica ,rozkroczyć się na cztery metry szerokości ,stąpać leciutko jak motyl lub pasikonik,aby zmieścić się na kwadratowym calu ziemi ,utrzymać równowagę wbrew wszelkim prawom fizyki ,dotyczącym ciał pochylonych ,wszystko ominąć ,a przy tym starać się zachować pewną godność ,aby się z niego ludzie nie śmiali.Naturalnie przy pobieżnym spojrzeniu z zewnątrz z ogrodnika nie widać niczego poza zadkiem ,wszystkie inne rzeczy ,takie jak głowa, ręce i nogi ,znajdują się po prostu pod nim.

Tak ,dziękuję za zapytanie ,mamy już tego sporą gromadkę:narcyzy, hiacynty i tacety;fiołek rogaty i ułudka,skalnica,głodek i gęsiówka ,rzeżuszka, pierwiosnek i wiosenny wrzos ,a co z tego zakwitnie jutro albo pojutrze,to dopiero zobaczycie.

No cóż, wiadomo,że patrzeć potrafi każdy."Ojej ,cóż to za piękna kępka lila kwiatuszków",powiada taki laik,na co mu ogrodnik trochę obrażony  odpowiada:" to przecież jest petrocallis pyrenaica ".Gdyż ogrodnik ma nieco bzika na punkcie imion;kwiat bez imienia jest, jakby to po platońsku wyrazić ,kwiatem bez idei metafizycznej,krótko mówiąc ,nie istnieje w sposób pełnowartościowy .Kwiat bezimienny jest chwastem;kwiat z nazwą łacińską zyskuje jakby ostrogi fachowości.Jeśli wyrośnie nam na zagonku pokrzywa,przyczepicie do niej etykietkę z napisem"Urtica dioica"i zaczniecie ją szanować ,co więcej-ziemię pod nią spulchnicie ,i zaprawicie chilijskim nawozem.Jeśli rozmawiacie z ogrodnikiem, zapytajcie go zawsze:"Jak się nazywa ta róża?" "To jest Burmeester van Tholle",odpowie wam ogrodnik z radością , "a tamta to Madame Claire Mordier ", myśląc sobie przy tum o was, że jesteście dobrze wychowanym i wykształconym człowiekiem.Sami nazwami nie hazardujcie, nie mówcie na przykład "Tu wam kwitnie fajna gęsiówka",gdyż w tym momencie może ogrodnik na was wrzasnąć "Ależ skądże ,to przecież jest Schievereckia Bornmulleri". To wprawdzie wszystko jedno,ale imię jest imieniem ,a nam ogrodnikom zależy na dobrym imieniu ,i dlatego nienawidzimy dzieci i kosów ,że nam niszczą i mieszają poprzyczepiane etykietki ,potem może się zdarzyć, że będziemy pokazywali z podziwem''Proszę spojrzeć ,tutaj ten szczodrzeniec kwitnie zupełnie jak szarotka ,to pewnie taki lokalny wariant,ale to na pewno jest szczodrzeniec,ponieważ jest do niego przymocowana własnoręcznie przeze mnie wypisana etykieta"."

wiosna, ejże

Przez ostatnie dni nawet nie spoglądałam w okno po przebudzeniu , bo naprawdę nie było na co . Wiało tak ,że sosna która rośnie tuż za oknem uciekała mi z pola widzenia. Dziś wreszcie nastał piękny , słoneczny , spokojny dzień i okazało się ,że niczego mi nie pozdmuchało:-). Moje błękity rozkwitły.

Nic na to nie poradzę ale mam wrodzoną słabość do tego koloru. Fakt ,że mam drzwi wejściowe do domu w tym kolorze może budzić czyjś  niepokój, ale kwiatom niebieskim nie powinien się już  dziwić nikt . A jednak niektórzy pytają dlaczego takie smutne kolory wybieram. Smutne?

Przecież cała nasza planeta jest w tym kolorze - niebo , woda . Czy jest smutna?  Nie ma nic piękniejszego ( tzn. nic piękniejszego nie odkryłam) jak lecieć na wysokości  10 tys. metrów nad oceanem w  dzień oczywiście. Bezkresny błękit . Niebo po prostu. Ale nie o tym miałam ................

Kilka dni niepatrzenia i proszę jak urosło. Gdybym doglądała co chwilę nie urosłyby tak. Szczerze mówiąc martwię się o te czosnki bo lubią się za wcześnie wychylać. Liście nie są zbyt mrozoodporne. Zakwitną wprawdzie ale liście , które z natury są piękne i ozdobne mogą po prostu jedynie szpecić gdy obmarzną. Dlatego lepiej jeszcze czymś okryć gdy zapowiadają mrozik

Natomiast tym już nic nie powinno zaszkodzić . To kiełki hosty. jak już wychodzi znaczy ,że wie ,że może to zrobić.

Szczypiorek w zasadzie już gotowy do pierwszych zbiorów. Trochę go podgrzewałam włókniną

W ubiegłym roku miałam w skrzynkach miniaturowe bratki białe, liliowe i błękitne. Powinnam mieć w tym roku łąkę, bo rozsiałam nasiona po moich kocich polach elizejskich. Na razie zakwitł beniaminek . Ubiegłoroczne chyba nie miały żółtej plamki.

Cebulice znowu nie wiedziały gdzie się posiać. najlepiej między kostką ,żeby sobie teraz nogi łamać nie chcąc ich zdeptać. Widzę , że jakiś orlik odgapił od sąsiadki  i też wolał szczelinę od rabatki.

A na tawlinie przysiadło stado strzępiatych motyli. Nie , nie ,to tylko młode liście. I tak późno w tym roku. Czasami , gdy przygrzeje tawlina potrafi budzić się do życia już w styczniu.

Mimo ,że to niebywały chwaścior , lubię ją za jej wolę życia i za kwiatostany , które w fazie nierozwinięcia bardzo chętnie dodaję do różanych bukietów. Mam nadzieję ,że jak wytrwam z tym blogiem do lata to zaprezentuję jej pełną krasę

A motyl tym razem przysiadł na bluszczu. Może tak jak ja  lubi jego zapach? Jest niezwykły(zapach). Ciekawe ,że nikt ( a może się mylę ) nie wpadł na to ,żeby uzyskiwać z bluszczu zapach do przemysłu perfumeryjnego. Ja chciałabym mieć w swoim zapachu tajemniczą nutkę bluszczu

Pęki czereśni  wyglądają obiecująco.

Róże natomiast powariowały. Dość ,że przemarzły w ogromnej większości to jeszcze i teraz proszą  się o zgubę. przecież nie będę robiła chochołów w kwietniu.

Przynajmniej tymi nie muszę się stresować. Miniaturowe narcyzy wiedzą kiedy ich czas. Na Wielkanoc powinny być w pełnym rozkwicie

No i udało się. Długo szukałam . Pod natchnieniem Kasi z angielskich ogrodów zapragnęłam i oto są . Na razie trzy krzaczki . Cudeńka.

pomOrzyć zawsze można

A wszystko to, przez zazdrość. Otóż, jedna z koleżanek blogowiczek zdawała niedawno na blogu relację ze swojego jakże pięknego spaceru morską plażą w marcu. Wściekła byłam co nieco, na siebie oczywiście, bo nie dalej jak 8-9 marca przebywałam w Gdańsku ale jakoś tak zupełnie czasu brakło a szczerze mówiąc nawet mi do głowy nie przyszło ,żeby pospacerować. Co jednak się dzieje , gdy się widzi ,że inni mogą? No cóż. Też musiałam..... No to się wybrałam

Na początek już wiedziałam ,że nie będę sama. Musieli akurat teraz i tu?

Ale na plaży nie widać nikogo więc poczułam się swobodnie.

Zeszłam z wydm i spacerowałam pustą plażą. Nawet mewek nie było. Jedynie usłyszałam trel.... skowronka. Niestety nie udało mi się go wypatrzeć.

Popodziwiałam wierzbinki . Sekator też się przydał

Te mają takie drobniutkie kotki

Czasami mój wzrok przykuł jakiś ciekawy kawałek korzenia wyrzucony na brzeg

trochę za ciężki żeby dźwigać do domu

Za to muszelki tak

Wypchałam nimi kieszeń

Słonce zaszło i trzeba było się pożegnać z szumiącym morzem ...drzew

Morze z tego terenu ustąpiło zaledwie pół miliona lat temu. Piszę zaledwie , bo znalezione przeze mnie muszelki a właściwie skamieliny pochodzą sprzed 100 milionów lat.

Na koniec znaleźli się ci wspaniali mężczyźni od tych wspaniałych maszyn. Nawet z chęcią zapozowali  do zdjęcia. A ja zaspokoiłam bóla i jestem pewna ,że następnym razem już na pewno nie zapomnę bedąc w Gdańsku pójść nad  prawdziwe morze.