il cielo

Toskania, taras, leżak ,kocyk, kawa, książka, w kuchni robiące się śniadanko,i ten wschód zwiastujący piękny dzień. Trzeba coś więcej?

Gdy taki lazur w górze ,na resztę można nie patrzeć. Mam swoje non fa niente. Wszystko wokół nic nie robi.Ani szmeru , ani trelu , nawet cykady ucichły zdziwione ,że nic im nie wtóruje. Co za dzień....

Anioły z roztargnienia pogubiły skrzydła . Gdyby tak wyciągnąć rękę mogłabym sobie przyciągnąć choć jedno ale ręka twierdzi ,że nie da rady. Trudno , nie zmuszę jej.

My tu śpimy a tymczasem bałwaniaste  chmurki podstępnie wtargnęły na nasze celeste

cienie zaczęły leniwie się wydłużać ku Monte Amiata co wieściło koniec sjesty

Ktoś włączył wentylator na dwójkę

Wygasły wulkan zadymił  przybrudzonymi chmurami

I całkiem nagle, zupełnie nie wiadomo skąd i zupełnie nie wiadomo po co pociemniało w środku dnia a szutrowa droga zapragnęła zamienić się w powietrze

Cyprys odfrunąłby pewnie ,gdyby nie jego mocne przywiązanie do toskańskiego krajobrazu

A w niebie pojawiła się dziura jakby coś miało na nas zstąpić i albo zgładzić albo ocalić

Słońce jeszcze nie poddało się 

 i zabłysnęło na chwilę tęczą

Chmury jednak też bojowo nastawione nie dawały za wygraną .Wulkan cichaczem je wspierał

ostateczne starcie

i słońce postanowiło odejść z honorem ku zachodowi

 W pogoń za nim ruszyło całe paskudztwo tego dnia

Na koniec zostawiło po sobie tylko niewielkie wspomnienie. Nic więcej nie trzeba