sianokosy

Dzień był dzisiaj tak piękny ,że wypadało wreszcie dokonać sianokosów mięty. Sucho ,słonecznie, mięta jeszcze nie zdążyła zakwitnąć , więc pora znakomita. Nawet mi to nieźle szlo, dopóki nie przeleciał nade mną jakiś wielgaśny stwór. No to ja za nim . I dopadłam go na chorym jabłku ( wiem , wiem na szanujących się blogach nie ma chorych jabłek). Nie ,żebym mu żałowała ale światło tam nie było najlepsze a chciałam z niego wydobyć te kolory z których słynie. No więc poprosiłam ,żeby sobie zmienił miejsce posiedzenia i nawet grzecznie mnie posłuchał. Przeniósł się na lilaka. Też średnio doświetlony więc poprosiłam ,żeby na kwiata zechciał. No i zechciał. I to na jakiego ? Tu koloru już mi nie brakowało. Zrobiłam mu sesję na fotosporcie chyba z 300 fotek a potem to już mnie wciągnęły inne fruwajki. Jak powiem ,że ich były setki , to nie przesadzę ( mówię o samych motylach). Poczułam się jak w motylarni na Gran Canaria.O mięcie zapomniałam oczywiście. Dziś napisałam jednej dziewczynie w komentarzach ,że mi szkoda czasu na prasowanie. Na prasowanie tak,ale na ganianie za motylami jakoś nie. Tylko szaaaaa.

on i ona

Obiecywałam sobie i światu ,że nie kupię więcej rzeczy niepotrzebnych . No i jestem słowna , bo będąc w sobotę na bytomskich starociach okazało się,że bardzo potrzebuję kolejnego karmnika dla ptaków , bo te co mam nie wyrabiają normy. I tym oto sposobem Jaś i Małgosia okazali się niezbędni. Ona karmniczek a on poidełko. Pomalowałybyście? Czekam na podpowiedzi :-)

podróż sentymentalna

Od jakiegoś czasu,niedziele zazwyczaj spędzamy w domu z rodziną. Dawniej,gdy dzieci były małe,wymyślaliśmy im różne niedzielne atrakcje,ale teraz ani one ani my nie za bardzo mamy takie potrzeby. Cenimy sobie spokojne,domowe niedziele.Zazwyczaj więc daruję sobie niedzielne zakupy czy jakieś spotkania towarzyskie (chyba,że coś nadzwyczajnego). Dziś wstaliśmy dość wcześnie i delektując się poranną kawą rzuciłam tak ni z gruszki ni z pietruszki,że może byśmy się gdzieś wybrali. A gdzie byś chciała?-zapytała druga połowa. A ja zupełnie nie myśląc palnęłam- a do chatki. No i stało się. Pojechaliśmy do źródeł naszej największej rzeki. Powyższa fotka , to początek naszej wspólnej rodzinnej galerii. To nasze pierwsze wspólne zdjęcie ,z naszego pierwszego wspólnego wyjazdu. Był rok 1985, koniec sierpnia, chatka studencka w Wiśle Czarne.Zupełnie się pogubiłam . Nie myślałam ,że z centrum Wisły jest tam aż tak daleko. Kiedyś pokonywaliśmy tę trasęna piechotę i nie wydawała się taka długa. Znana knajpa "Fojtula " niestety stała nieczynna z powybijanymi szybami.Zostawiliśmy samochód i dalej już piechtą w górę potoku. Początkowa trasa prawie płaska w dość licznym towarzystwie małżeństw z dzieciakami. To fajny , nietrudny szlak. Później jednak wszyscy poszli ku Baraniej a my odbiliśmy w lewo i tam zaczęły się schody tzn. dość strome podejście. Las niby ten sam ale jakby rzadszy. Zbieraliśmy po drodze słodkie jagody , dokładnie jak kiedyś. Droga została wyłożona betonowymi ażurowymi płytami , czego wcześniej nie było i czasem się brnęło po śliskiej, rozmokłej glinie , trzymając się krzewów i młodych smerków ,żeby nie zjechać przodem lub tyłem w zależności czy się szło pod górę czy z niej.

I wreszcie pojawił się znajomy widok- gospodarstwo tuż poniżej chaty. Diadem w postaci łosich rogów to jakaś nowość. Być może ,że i gospodarz nowy. baliśmy się sprawdzać. Chodziło się tu po mleko i ser. Czasem chłopcy coś gospodarzowi pomagali za to w obejściu. Dziś przywitało nas stadko gęsi pilnowanych przez indyka (chyba indyczkę). Początkowo wzbudziliśmy ich zainteresowanie ale po chwili uznały ,że przepuszczą nas dalej .

Po chwili ukazała się nam...Krzysztof zamarł na chwile w bezruchu . Oj, były emocje.Miałam nadzieję ,że ktoś tam zamieszkuje, że wykupił tę nigdy niedokończoną posiadłość i zrobił tu sobie raj na ziemi , bo naprawdę niewiele do tego trzeba było. Niestety zastaliśmy powalony płot, powybijane szyby i niedokończone to , co miało być zrobione prawie 30 lat temu. Ani żywej duszy.Jedna tylko zagubiona robiąca mi zdjęcie przez gankowe okno. Jakaś Magda napisała ,że była tu w lipcu a ktoś inny ,że w 94 roku. Ja też tu byłam.Zastanawiałam się czy nie zabrać tej deski ale pomyślałam ,że gdyby Magda przypadkiem tu przyjechała po latach , to pewnie miałaby wzruszającą niespodziankę . Jak w Amelii. Posiedzieliśmy jakąś chwilę na nieskoszonej łące a potem ruszyliśmy w dół. Gaski tym razem paplały się w małym stawiku zasilanym górskim ciekiem. Na koniec nawet pomachały nam skrzydłami a indyk udawał ,że mu wszystko jedno ale czuwał. Na chwilę jeszcze odbiliśmy w prawo ,żeby sprawdzić co się dzieje w drugim tutejszym gospodarstwie.Wyglądało na opuszczone,ale gdy podeszliśmy bliżej okazało się ,że jest pilnujący piesio i kilka uli pełnych pszczół. Trzeba się więc było niezwłocznie ewakuować.Potem już szybciutko z potokiem w dół.

Dopiero o 14 , podczas gdy byliśmy na obiedzie , zadzwonił do nas, oddelegowany przez resztę ,młodszy syn z zapytaniem gdzie jesteśmy i stwierdzeniem ,że tak trochę głupio jak nas nie ma w niedzielę w domu. Zrobili sobie na szczęście obiad a gdy dotarliśmy do domu ,czekała słodka niespodzianka-tort owocowo truskawkowy.

kra, kra wykrakałam ( rzecz o Krakowie)

Ależ sobie wykrakałam. Otóż zaczynając pisać tego posta, miałam mocne postanowienie ,że nie umieszczę więcej zdjęć mojego warzywnika , bo to co wczoraj zrobiłam to po prostu zgroza i dno totalne i po prostu tak się nie robi. I wcale się nie dziwię ,że mi ten ogródek objadłyście. Dziwię się tylko ,że w ogóle coś zechciałyście napisać w komentarzach , bo ja na takie olewactwo  blogerki to odpłaciłabym tak ,że weszłabym , poczęstowała się i wyszła bez pardonu. Śledzę sobie liczbę wejść na tego posta ( a jakże) i wychodzi na to ,że mi warzywnik w szwach pęka .Tak ,że więcej pokazywania nie będzie !!! Ogródek się zapakował na malucha i zaparkował przed pewną galerią(sztuki ) na krakowskim Kazimierzu. A tak serio , to nie będzie zdjęć bo mnie blooger poinformował ,że wyczerpałam limity . Nie wiedziałam ,że tak szybko się wyczerpują. Nie dawałabym tyle fotek . A jak się limity wyczerpały to ja nie wiem czy w ogóle będę pisała , bo aż tak atrakcyjnie pisać ,żeby nie musieć pokazywać na zdjęciach , to ja chyba jednak nie potrafię. Nie wiem jak się te konta powiększa i w ogóle wszelkie formalności to ja omijam zręcznie. Tak ,że ten post też jest zdjęciowo niedokończony ale stwierdziłam ,że skoro coś mi się tam jeszcze udało wcisnąć , to sobie napiszę trochę tekstu . Za wczoraj nadal mi głupio. Ale usprawiedliwi mnie może to , iż naprawdę zrobiłam to co zrobiłam , mając na myśli cele wyższe. A te wyższe cele to spotkanie z koleżankami z okazji ..." dnia dziewczyn "( tak sobie ustaliłyśmy). Kazimierz , to pewnie każdy zna a jeśli zna tylko z tego ,że jest "Shalom na Szerokiej ", to powiem ,że jest też i Wąska ulica na Kazimierzu ale my będziemy podążać póki co Józefa i szukać miejsca gdzie można by zasiąść.A można dosłownie w setkach kafejek cudnych i klimatycznych , co jedna to bardziej. Można też wybrać , któryś ze słynnych kazimierzowskich ogródków. Ale padło tym razem na Eszewerię. Jak , ktoś ma uczulenie na kadzidło to odradzam ale jak ktoś dobrze się czuje we wnętrzach z podartymi abażurami, mysimi dziurami w podłodze , starymi lustrami , w których przynajmniej zmarszczek nie widać bo nic nie widać, to polecam . Atrakcją niewątpliwą jest obejrzenie swojej własnej pupy w toalecie i tam lustro o dziwo nawet jest w miarę obiektywne. Chcąc zamówić sobie cokolwiek do wypicia musimy podejść do baru , bo takie tu na Kazimierzu panują obyczaje. I tak dobrze, że przyniosą nam towar do stolika a nie musimy same sprawdzać się jako kelnerki , jak to na przykład ma miejsce w słynnej Alchemii. Tak więc pogadały , wypiły mrożoną kawę ( bo tylko taką można przy temperaturze 35) i ......  .Oczywiście moje ulubione miejsce - księgarnia Austeria .Mogłabym nie wychodzić wcale , bo książki, bo płyty, bo mapy (jedna stara mapa Galicji mnie urzekła za bagatela 1500PLN). chwaliłam się już ,że mam w swoim życiorysie wątek księgarniany? Polowałam wtedy na Hłaskę pieciotomowego i wiedziałam ,że bez szans do zdobycia więc się zatrudniłam. Tam też poznałam swojego męża. i nawet nie chodziło mu o książkę tylko po prostu przyszedł i zaprosił mnie na koncert Marka Grechuty. Oj, rozgadałam się. Całkiem nie o tym miało być , ale tak już mam ,że jak wpadnę w trans to potrafię pisać o dziesięciu wątkach równocześnie.........patrzę co tam dalej mam na zdjęciach . Acha. Pieski wyglądające przez okno. Jak ktoś przechadza się Józefa , to zna je doskonale. Spaniel jest zazdrosny o małą. Nie wolno jej głaskać bo pokąsa.

I tak sobie można spacerować bez końca albo można sobie konikami albo mechanicznymi ale cel jest jeden -Miodowa 24. Synagoga Tempel. A to dlatego ,że od minionego piątku trwa 22 Festiwal Kultury Żydowskiej. Dla mnie , jak i na pewno dla wszystkich , którzy w tym wydarzeniu uczestniczyli kiedykolwiek , jest to coś niezwykłego i niezapomnianego. Festiwal ma już swoją 22 edycję i w tym czasie z czegoś zupełnie maleńkiego i kameralnego uróśł do wydarzenia naprawdę wielkiej międzynarodowej rangi. I nie jest to tylko "Shalom na Szerokiej". Piszę o tym teraz , ponieważ jest jeszcze trochę czasu aby skosztować odrobinę tej naprawdę bardzo ciekawej kultury . Festiwal trwa do przyszłej niedzieli i zapewne nie uda się już zakupić biletów na te najciekawsze wydarzenia ale pewnie dużo ciekawych warsztatów i koncertów jest jeszcze dostępnych. Ja oczywiście najbardziej poznaję kulturę narodu poprzez muzyke korzeni. dlatego dla mnie koncerty w synagodze Temple są najbardziej cenne. Ogromnym przeżyciem był niedzielny koncert kantorów . Obiecywałam sobie ,że nie będę opowiadać o muzyce bo wszelkie słowa to mało, mało ,za mało ,żeby oddać jej brzmienie. Wczorajszy to David Krakauer i Sinfonietta Cracovia. ( klarnet cudownie zgrany z chyba najlepszą kameralną orkiestrą jaką miałam możliwość słyszeć na żywo).Dziś grał Uri Caine Ensemble(fortepian) ale niestety potworna burza nie pozwoliła mi dotrzeć. Oj będzie się jeszcze działo dużo. www.jewishfestival.pl . Ani moja mama ,ani babcia nie były żydówkami , gdyby ktoś chciał wiedzieć czy ja jestem. Po prostu kocham ludzi. Wszystkich.

Tu miały być zdjęcia z koncertów i kapota. Może to przez tą burzę? dziś przyznałam meżowi rację ,że odgromniki , które zrobiliśmy kilka lat temu miały rację bytu. Stojąc na środku salonowej posadzki , usłyszałam jak coś rozbija mi się pod nogami ( odgłos trzaśnięcia metalu o kamienna posadzkę). Ani śladu niczego. Krzysztof stwierdził ,że to piorun we mnie walnął. Nabiera mnie czy naprawdę ? w każdym razie chyba dobrze ,że mam taki paskudnie sterczący piorunochron na dachu.