podróż sentymentalna

Od jakiegoś czasu,niedziele zazwyczaj spędzamy w domu z rodziną. Dawniej,gdy dzieci były małe,wymyślaliśmy im różne niedzielne atrakcje,ale teraz ani one ani my nie za bardzo mamy takie potrzeby. Cenimy sobie spokojne,domowe niedziele.Zazwyczaj więc daruję sobie niedzielne zakupy czy jakieś spotkania towarzyskie (chyba,że coś nadzwyczajnego). Dziś wstaliśmy dość wcześnie i delektując się poranną kawą rzuciłam tak ni z gruszki ni z pietruszki,że może byśmy się gdzieś wybrali. A gdzie byś chciała?-zapytała druga połowa. A ja zupełnie nie myśląc palnęłam- a do chatki. No i stało się. Pojechaliśmy do źródeł naszej największej rzeki. Powyższa fotka , to początek naszej wspólnej rodzinnej galerii. To nasze pierwsze wspólne zdjęcie ,z naszego pierwszego wspólnego wyjazdu. Był rok 1985, koniec sierpnia, chatka studencka w Wiśle Czarne.Zupełnie się pogubiłam . Nie myślałam ,że z centrum Wisły jest tam aż tak daleko. Kiedyś pokonywaliśmy tę trasęna piechotę i nie wydawała się taka długa. Znana knajpa "Fojtula " niestety stała nieczynna z powybijanymi szybami.Zostawiliśmy samochód i dalej już piechtą w górę potoku. Początkowa trasa prawie płaska w dość licznym towarzystwie małżeństw z dzieciakami. To fajny , nietrudny szlak. Później jednak wszyscy poszli ku Baraniej a my odbiliśmy w lewo i tam zaczęły się schody tzn. dość strome podejście. Las niby ten sam ale jakby rzadszy. Zbieraliśmy po drodze słodkie jagody , dokładnie jak kiedyś. Droga została wyłożona betonowymi ażurowymi płytami , czego wcześniej nie było i czasem się brnęło po śliskiej, rozmokłej glinie , trzymając się krzewów i młodych smerków ,żeby nie zjechać przodem lub tyłem w zależności czy się szło pod górę czy z niej.

I wreszcie pojawił się znajomy widok- gospodarstwo tuż poniżej chaty. Diadem w postaci łosich rogów to jakaś nowość. Być może ,że i gospodarz nowy. baliśmy się sprawdzać. Chodziło się tu po mleko i ser. Czasem chłopcy coś gospodarzowi pomagali za to w obejściu. Dziś przywitało nas stadko gęsi pilnowanych przez indyka (chyba indyczkę). Początkowo wzbudziliśmy ich zainteresowanie ale po chwili uznały ,że przepuszczą nas dalej .

Po chwili ukazała się nam...Krzysztof zamarł na chwile w bezruchu . Oj, były emocje.Miałam nadzieję ,że ktoś tam zamieszkuje, że wykupił tę nigdy niedokończoną posiadłość i zrobił tu sobie raj na ziemi , bo naprawdę niewiele do tego trzeba było. Niestety zastaliśmy powalony płot, powybijane szyby i niedokończone to , co miało być zrobione prawie 30 lat temu. Ani żywej duszy.Jedna tylko zagubiona robiąca mi zdjęcie przez gankowe okno. Jakaś Magda napisała ,że była tu w lipcu a ktoś inny ,że w 94 roku. Ja też tu byłam.Zastanawiałam się czy nie zabrać tej deski ale pomyślałam ,że gdyby Magda przypadkiem tu przyjechała po latach , to pewnie miałaby wzruszającą niespodziankę . Jak w Amelii. Posiedzieliśmy jakąś chwilę na nieskoszonej łące a potem ruszyliśmy w dół. Gaski tym razem paplały się w małym stawiku zasilanym górskim ciekiem. Na koniec nawet pomachały nam skrzydłami a indyk udawał ,że mu wszystko jedno ale czuwał. Na chwilę jeszcze odbiliśmy w prawo ,żeby sprawdzić co się dzieje w drugim tutejszym gospodarstwie.Wyglądało na opuszczone,ale gdy podeszliśmy bliżej okazało się ,że jest pilnujący piesio i kilka uli pełnych pszczół. Trzeba się więc było niezwłocznie ewakuować.Potem już szybciutko z potokiem w dół.

Dopiero o 14 , podczas gdy byliśmy na obiedzie , zadzwonił do nas, oddelegowany przez resztę ,młodszy syn z zapytaniem gdzie jesteśmy i stwierdzeniem ,że tak trochę głupio jak nas nie ma w niedzielę w domu. Zrobili sobie na szczęście obiad a gdy dotarliśmy do domu ,czekała słodka niespodzianka-tort owocowo truskawkowy.