kawałek z zielnika

Moja eksperymentalna rukola przyniesiona z popomidorowej rabaty po kilku dniach w cieple obrodziła piękną zielenią

I oczywiście nie musiała długo czekać na pierwszy zbiór. Wprawdzie słynnego spaghetti nie będzie tym razem ale skromne parę listków do pomidorka jak znalazł. Cudny słodko pikantno orzechowy smaczek na dodatek z własnego parapetu. Ale chciałam o czymś innym. W 1991 roku (czyli znowu trochę z historii) pojawiła się na polskim rynku książka Lesley Bremness  pt. "Wielka księga ziół". Jak napisano na wewnętrznej części obwoluty" takiej książki o ziołach do tej pory w Polsce jeszcze nie było" . I ja w zupełności się z tym zgodzę ,że nie było do tamtej pory i potem też długo , długo nic. Ta książka zrewolucjonizowała moje spojrzenie nie tylko na zioła ale i na ogrody w ogóle.Odkryłam dzięki Leslej ,że zioła jak i warzywa mogą stanowić fantastyczną ozdobę ogrodu i że naprawdę nie trzeba jakichś wyszukanych odmian bo nawet byle koperek czy byle szczypiorek mogą zdobić , być przy tym użyteczne w kuchni , w medycynie i kosmetyce. W książce oprócz bardzo ciekawych opisów ziół , jak i ich pięknych fotografii , można znaleźć przykłady aranżacji ogrodów ziołowych a także sporo porad kulinarnych i takich z pogranicza czarnej magii np.jak robić kremy odmładzające, wody pachnące , papier listowy dla ukochanego itp.

Po takiej lekturze nie było już wyjścia - musiałam go mieć ,tzn ogród ziołowy. Ze względu na to ,że mój ogród , który dopiero co nabyłam był jednym wielkim gąszczem, poradziłam sobie inaczej.W całym tym rupieciarstwie, które nabyliśmy razem z domem wypatrzyłam dwie ogromne skrzynie. Miały ok. 1,5 metra długości , może pół metra szerokości albo ciut więcej i koło metra wysokości . Wiec przytargaliśmy te skrzynie pod południową ścianę naszego domu i .... Najpierw myślałam ,żeby wypełnić je ziemią ale po przeliczeniu kosztów takiej workowanej ziemi doszłam do wniosku ,że to bezsens i zaczęłam pakować do skrzyń co popadnie a ponieważ to była jesień więc głównie popadały liście . W ten sposób skrzynie się zapełniły. Wiosną dodałam jeszcze liści , bo jakoś ich ubyło i dopiero na koniec szarpnęłam się i zakupiłam kilka worków ziemi ogrodniczej. No i zaczęłam szaleć . W pierwszym roku miałam tam wszystko , co tylko było możliwe. Oczywiście moja wiedza była ogromna po przeczytaniu takiej książki jednak ciągle nadal tylko teoretyczna więc popełniałam mnóstwo błędów typu; posadzenie mięty pomiędzy innymi ziołami. Wiadomo ,że pod koniec sezonu miałam już tylko miętę. Nie mam zdjęć z tamtych czasów. Te które tu widać są robione kilka lat później bo uprawę skrzynkową uskuteczniałam czas jakiś. Wiedziałam ,że mięta musi być w osobnej skrzyni i tak też już czyniłam. Oczywiście nie mogło zabraknąć oregano bo to u mnie w kuchni przyprawa numer jeden , no powiedzmy jedna z jedynek. Pamiętam ,że pierwszą sadzonkę zakupiłam a potem to już poszłoooo. Był czas ,że miałam zaoreganowane pół ogrodu. Żal mi ścinać jego przekwitłe kwiatostany bo długo pięknie wyglądają ale tak potwornie się sieją ,że  mogłabym prowadzić wyspecjalizowaną szkółkę.

Młode liście oregano nie pachną.Nie mam pojęcia dlaczego tak się dzieje . Ponoć w przeciwieństwie do innych ziół ,im gleba na której rośnie jest zasobniejsza w składniki pokarmowe tym oregano ma intensywniejszy zapach. Zbiera się liście zanim roślina otworzy kwiaty .Jest niesamowitym wabikiem dla motyli. Jeśli tylko pragniemy spotkać się z motylem proponuję niezwłocznie udać się w kierunku przebywania kwitnącej lebiodki. Bo oregano (origanum species) to inaczej lebiodka 9 nie mylić z lebiodą bądź łobodą).Nazwa pochodzi od greckiego oros co znaczy góra i ganos -ozdoba.Ponoć całe połacie greckich gór są porośnięte tym zielem. ja nie widziałam ale kupowałam miód oreganowy . Polecam.Ponoć  zapach lebiodki wywoływał euforię i sama Afrodyta uznała ją za symbol szczęścia. Zioło to uchodziło również za skuteczną odtrutkę . W kosmetyce to wiadomo ,głównie ceniona była za zapach.W kuchni ja osobiście do pomidorów , sera a mój maż do ryb bo ryby to męska rzecz przynajmniej w naszym domu.

Ach , zapomniałabym. Gdy boli ząb . można żuć albo pocierać dziąsło . Oczywiście to tylko doraźny środek. Żując należy niezwłocznie udać się do najbliższego albo najlepszego lekarza specjalisty.

Wiadomo,że do potpourri obowiązkowo trzeba dodać listków oregano a sproszkowanymi ponoć czyści się meble ale nie próbowałam.

Działa lekko nasennie . To prawda już powoli czuję senność od samego pisania. Pewnie Ci co zaczęli czytać już dawno w fazie Rem

Tak sobie u mnie jeden krzaczek rośnie niby w donicy ale to oszustwo , bo donica jest bez dna(odpadło)i bez ziemi. Tak sobie udaje ,że w donicy ,żeby bazylii i rozmarynowi smutno nie było.

Do bukietów zwłaszcza tych różanych zwykle dodaję . Tu jakoś mało po prostu nie myślałam w ubiegłym roku ,ze bedę dziś pisała posta o oregano. gdybym wiedziała to nacykałabym fajnych fotek

No i już obowiązkowo wianki , bo każda roślinka prosi się ,żeby z niej uwić wianek

Na koniec jeszcze dodam ,że w krzaczkach oregano wspaniale się zimuje ślimakom mimo ,że raczej się ziołem nie żywią. I przy okazji tej skrzyniowej uprawy odkryłam świetny sposób na produkcje ziemi liściowej.

dawno , dawno temu

Nie jest to jednak bajka lecz kawałek wspomnień. Dokładnie 20 lat  temu we wrześniu 1992 roku było zrobione to zdjęcie. Jest na nim moja siostra , jej syn , mój maż Krzysztof , mój najstarszy syn Krzysztof jr, mój młodszy syn Maciej a to najmniejsze ledwo widoczne to córa Ania. Właśnie skończyła roczek.Nie pomyliłam się z datą , to rzeczywiście wrzesień a dokładnie przedostatnia niedziela ..Niespodziewanie niedzielny poranek obudził nas na biało. Tydzień później była już normalna, piękna, złota,polska jesień. Pokazuję to zdjęcie , bo to pierwsze udokumentowanie  naszego nowego miejsca do życia. Transakcję kupna sfinalizowaliśmy miesiąc wcześniej i zaczęliśmy roboty remontowe. Trzeba było zrobić w zasadzie od nowa łazienkę , ogrzewanie , no i odświeżyć mieszkania . O innych rzeczach nie myśleliśmy , ponieważ marzyła się nam przeprowadzka  przed Bożym Narodzeniem. Dom ,choć uroczy i zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia ,w stanie nie był najlepszym. Przez wiele lat był traktowany przez właścicieli jedynie jako domek letniskowy. I rzeczywiście letniskowali na całego , o czym świadczyły niepoliczalne wręcz ilości leżaków i butelek.. Z późniejszych relacji sąsiadów dowiedziałam się ,że przed wojną pani Stanisława znana była z przepięknej kolekcji róż ale potem jej dzieci wyemigrowały do miast i już tylko odwiedzały babcię w celach rekreacyjnych . Gdy pani Stanisława zmarła, o ogród  nikt kompletnie już nie dbał.. Mimo to pewne rośliny przetrwały ale o tym będzie innym razem..Mąż zajął się więc wszystkimi remontowo poprawkowymi sprawami a ja ....ja oczywiście ogrodem bo przecież wiosną dzieci musiały mieć kawałek trawnika do pobiegania.

Za rok o tej porze , Ania miała dwa latka ,  miała też trawnik i zbierała czerwone , pyszne jabłuszka. Do tej pory ta jabłonka się zachowała; niestety nie znam nazwy bo to chyba jakaś bardzo stara odmiana ; ma ogromne kwiaty jak na jabłonkę a owoce niewielkie za to. Zachowały się też widoczne na zdjęciu paprocie i schody wejściowe jak i schody do werandy . Niestety domu nie ma i bardzo mi z tego powodu smutno.

co w lesie kwitnie

W tym przedświątecznym ferworze mało brakowało a  zapomniałabym o moich budzących się z hibernacji begoniach bulwiastych.Mam ich 10 sztuk i może nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego , gdyby nie to ,że mają one już po kilkanaście lat. Kiedyś , kiedy jeszcze nie były tak ogólnie dostępne udało mi się zdobyć dwie sztuki i drogą podziału uzyskałam 10. Zabieg bardzo prosty , bo wystarczyło tak dzielić wiosną bulwki,żeby miały chociaż jeden pączek. Wiec dzieliłam i nawet rozdawałam. Od jakiegoś czasu już nie dzielę tylko staram się przechować bulwy do wiosny. Zaraz po tym jak tylko zmrozi je pierwszy przymrozek , wyjmuje rośliny z ziemi, oczyszczam z obmarzniętych części  i pozostawiam na jakiś czas ,żeby ziemia na bulwkach trochę przeschła. Gdy to już się stanie wkładam je do tekturowego pudełka i nawet niekoniecznie zamknięte wynoszę do chłodnego miejsca ( u mnie jest to garaż) . Ważne ,żeby temperatura nie spadała poniżej zera i żeby nie było zbyt wilgotno i oczywiście zbyt ciepło. Wiosną , zazwyczaj ok. miesiąc przed planowanym wysadzeniem do donic, podpędzam bulwki . Właśnie wczoraj był ten dzień. Mimo ,że był To Wielki Poniedziałek , to kalendarz nieubłagalnie wskazywał ,że jest to ostatni dzień w tej serii dni sadzenia i na dodatek dzień kwiatu. Wiec zanim rodzina zdążyła wstać to ja cichaczem zasadziłam.

Używam do tego zwykłych plastikowych doniczek po czymśtam bo i tak begonie spędzą w nich tylko pędzenie czyli około miesiąc. Naspuję trochę ziemi , następnie układam bulwy . Trzeba pamiętać ,żeby nie były zbyt głęboko.

Przykrywam z wierzchu ziemią. Najlepiej zrobić to tak ,żeby widoczne kiełki wystawały ciut ponad ziemie.Nie ugniatać ziemi zbyt mocno w doniczkach ,żeby nie uszkodzić młodych kiełków.

W zależności jaką mamy ziemię , roślinki trzeba podlać albo nie. Czasem ziemia w workach jest naprawdę  bardzo wilgotna i wtedy podlanie może tylko zaszkodzić. Moja ziemia była sucha więc podlałam ale naprawdę minimalnie.Doniczkę wstawiam do zwykłego foliowego woreczka jakich się używa np. do mrożenia owoców.

Od góry zaplątuję recepturkę i odstawiam doniczki na jasny ciepły parapet. Nie podlewam. Oczywiście od czasu do czasu trzeba do nich zajrzeć , można na trochę otworzyć woreczki i dać im świeżego powietrza ale nie wymaga to żadnej naszej regularności. Po prostu nie zapominajmy,że je mamy bo za jakiś czas trzeba będzie zdjąć woreczki, bo rośliny tak urosną ,że się będą gniotły. Wtedy będzie można od góry założyć drugie woreczki już ich nie zamykając szczelnie. Z tymi woreczkami to chodzi o zamknięty obieg wody. To co roślina wyparuje to potem wchłania się w ziemię itd. jest to dla nas bardzo ułatwiająca rzecz , bo nie musimy ciągle doglądać czy podłoże nie przeschło zwłaszcza gdy doniczki stoją w słońcu . Gdy na zewnątrz temperatury nie będą już zagrażać naszym begoniom ,możemy śmiało wysadzić je do docelowych donic , skrzynek czy czegoś tam innego co mamy.

Tak więc begonie cichaczem rosną na parapecie zasadzone w zgodzie z kalendarzem a my również w zgodzie z kalendarzem wykonujemy coroczny spacer po buczynie. Na szczęście się rozpogodziło . Dla mnie nie ma chyba piękniejszych lasów od bukowych i to o każdej porze roku.

Choć znam ten widok od dziecka to za każdym razem ochów i achów nie ma końca. teraz pozwolę sobie zamilknąć. Daje pierwszeństwo tym , którzy nigdy nie widzieli.

Juz teraz chyba nikogo nie dziwi ,że nie mam w ogrodzie przylaszczek. Nie sposób konkurować z Naturą a jej kiepska podróba jakoś nie jest w stanie mnie zadowolić. Dlatego wolę spacer po buczynie.

I jeszcze taki krótki wykładzik. Wzięło się to stąd ,że ze 100 lat temu pokłóciłam się niemalże na śmierć i życie z moim przyjacielem ze szkolnej  ławy , bo ten wskazywał mi liść po lewej jako liść przylaszczki. A ja zawzięcie trzymałam się wersji ,że to kopytnik a przylaszczka ,że to po prawej . A on mi na to ,że jeden to męski liść przylaszczki a drugi to żeński . I gadaj tu z takim. Na szczęście nie poszedł w nauki przyrodnicze (szczęście dla nauki). Więc , jakby ktoś miał wątpliwości to po prawej przylaszczka(hepatica nobilis) a po lewej kopytnik pospolity (asarum europaeum).To ich łączy jedynie ,że lubią te same stanowiska i często występują obok siebie i gdy przylaszczka jeszcze nie wykształci nowych liści to te kopytnika mogą udawać ,że należą do niej.

Bardzo nieśmiało zaczęły się pojawiać zawilce gajowe . Za jakieś dwa tygodnie to one będą tu grały główną role.

Szczyr trwały (mercurialis perennis) może nie należy do najpiękniejszych wiosennych roślin ale ich zieleń jest na pewno najpierwsza i najsoczystsza w pozimowej buczynie.Do tego tworzą duże połacie i to naprawdę cieszy oko i napawa nadzieją ,że niebawem zazieleni się też wszystko powyżej.

Fiołki na razie trzeba wyszukiwać z lupą i choć nigdy nie będą królowymi tego lasu to i tak ich urok jest niedoprzecenienia( za błękit ,za zapach , za skromność i za wspomnienia)

I miodunka tu i ówdzie. W zasadzie nigdy nie wiem jakiego jest koloru . Chyba sama ma kłopot z samookreśleniem.

A na skraju lasu , w piętrze krzewów skromnie zielenieje głóg

a tarnina ino patrzeć jak przywdzieje suknię ślubną i zaprosi na gody wszystkie bzyczące

Tort na jednej nodze ,23 jajach , z jednym palcem

"Jak się pani czuje?"- pyta Michał ,chłopak mojej Ani. " Dziękuję ,świetnie natomiast moja noga nie za bardzo"- odpowiadam ja.  " W takim razie jak się pani z tym czuje?"- pyta mnie grzecznie. " No z tym to już nie najlepiej "-odpowiadam  ....... No ,da się żyć dodam i nawet da się zrobić torta na jednej nodze.

23 jaja , bo robię trzy warstwy biszkoptowe z sześciu jaj każda . No to daje osiemnaście ale jeszcze 5 żółtek idzie do masy to jakby nie było 46 połówek skorupek. Fajny stosik. Kompościk się uraduje takim wzbogaceniem w wapń.

Masę robię masłowo kasiową (pól na pół) wzbogaconą cukrem (połowa tego co mówi przepis) ,te żółtka od radosnych kur i najważniejsza rzecz to nutella ;dużo nutelli ( proszę się nie sugerować ,że słój jest pięciokilowy  ;nie trzeba aż tyle)

Zazwyczaj robię więcej niż trzeba do tortu , bo chętnych na podjadanie nie brakuje .

Aha, biszkopty nasączam limonce wymieszanym ze świeżym sokiem pomarańczowym. Dzięki temu całość nie jest aż tak bardzo słodka.

Mimo, że tak jak mówiłam robię więcej masy , dochodzi do takich ekscesów . I to głowa rodziny tak sobie pozwala. A fee

Oczywiście , można przyozdobić frykaskami typu różyczki, listeczka ,kupeczki,  kropeczki ale to na jakieś inne okazje. Ten jest tylko do zjedzenia więc posypałam płatkami migdałowymi i już.

Przyszli znajomi, jak to zazwyczaj w Wielką sobotę , bo w święta wiadomo obowiązki rodzinne no i poszła jedna czwarta. Nie jestem z tych co się chwalą(:-)) ale......pyszny.

U mnie jaja

Ktoś mądry (moja sąsiadka) kiedyś powiedział, że ludzie inteligentni nie przywiązują wagi do takich przyziemnych czynności jak sprzątanie czy gotowanie. W okresie przedświątecznym przeważnie przypominam sobie ową mądrość i zazwyczaj postanawiam tym razem być jednak inteligentną osobą. Im bliżej świąt , nachodzą mnie jednak coraz większe wątpliwości ; czy ja naprawdę muszę uchodzić w oczach sąsiadki za taką ,co inteligencją tryska na prawo i lewo? Może jednak nie kryć się z tym sprzątaniem tylko jawnie umyć okna i wytrzepać dywan i otworzyć okno w kuchni ,żeby sąsiadkę połaskotało po nozdrzach zapachami domowych wypieków?  A co mi tam . Może nie inteligentna ale za to mam czysto w domu i mam czym poczęstować sąsiadkę , gdy przyjdzie na kawkę .