ogród północny

Przyznaję ,zaklinałam wiosnę ale dałam spokój.Ładnie się zrobiło. Roślinom pod śnieżną kołderką nie straszny mróz więc można trochę odetchnąć i pomyśleć o wiosennych planach. Przyznam ,że zasypiam z widokiem mojej jednorocznej rabaty obsianej różnościami. Oczywiście rabata jest już w fazie dorodnego kwitnienia czyli przenoszę się w czasie w okolice czerwca pomijając trudny marzec i kwiecień, kiedy to ten kawałek ziemi mający być rabatą trzeba będzie odpowiednio przygotować. O tym póki co nie myślę. Myślę o wielu miejscach w ogrodzie, którym przydałyby się zmiany.Może powiększę warzywnik a przynajmniej poczynię jakieś kroki ku temu zmierzające? Może wreszcie coś ruszy ze szklarnią ? Może stodoła doczeka się remontu? Może , może .....Zobaczymy co czas przyniesie. Póki co zajrzymy do ogrodu północnego.

Widok z północnego okna

 Jeśli zajrzy tu właścicielka 'Moczarowego ogrodu" to pewnie uśmiechnie się przyjaźnie , bo to ona natchnęła mnie żeby podzielić ogród według stron świata.Pomysł banalnie prost ale jakoś wcześniej na to nie wpadłam. Ogród oczywiście w sposób naturalny tak się dzieli bo dom stoi dokładnie w samym środku działki na osi wschód -zachód,ale żeby go nazwać południowym, północnym , wschodnim i zachodnim , musiałam odkryć "Moczary".Tak więc , to co do tej pory głównie Wam pokazywałam to był ogród południowy, czyli frontowy.Kiedyś opiszę dokładniej co i jak a może nawet i narysuję ale dzisiaj pójdziemy tam , gdzie w zasadzie mało kto ma wstęp.Za granicę północnego ogrodu (nazywanego kiedyś łąką) przyjęłam linię będącą przedłużeniem północnej ściany stodoły oraz cienistego tarasu od północnej strony domu

funkiowa ścieżka do kompostownika i fabryki ziemi

ta sama ścieżka z widoczną ogromną leszczyną

północna ściana stodoły

Fragment łąki kwietnej tu z przewagą żłocienia

dzwonki z łąki kwietnej

.Gdy kupowaliśmy ten teren przed ponad dwudziestu laty granica północnego ogrodu była bardzo wyraźna ,ponieważ poprzedni właściciele postanowili w tym miejscu odgrodzić się od świata wysokim drewnianym parkanem.  My zastaliśmy już tylko wyłącznie jego szczątki ,ponieważ miejscowa szlachta przygarnęła  go sobie na opał.Łąka przez lata nie wykaszana  przedstawiała marny widok zwłaszcza wczesną wiosną. Dużo trzeba było włożyć pracy w to aby wreszcie się zazieleniła. Fajnie jest mieć kawałek łąki tuż za oknami ale jest to bardzo trudna rzecz do utrzymania zwłaszcza gdy teren od północy ma dość duże nachylenie.

Łysa czereśnia wczesną wiosną a dalej leszczyny. Drugie okno dachowe od lewej to moja klitka , w której siedzę i pisze to wszystko

schodki z tarasu i trawa po zimie

W tym momencie przeważnie kłócę się z mężem ,że jeszcze nie kosimy broń boże

kocyk

kocyk cd

łaka kwitnie a czereśnia przekwitła 

łąka się obrosiła

Przyszedł mi więc pomysł ,żeby łąka z czasem stała się lasem. Ponieważ lubię szybkie efekty , więc postawiłam na zasadzenie drzew  z dużymi pniami.Od razu przyznaję - to był głupi pomysł. Drzewa ,mimo ,ze sadzone z bryłą korzeniową  długo chorowały i naprawdę minęło sporo czasu zanim coś ruszyło.Szybciej rosły jakieś przypadkowo wsadzone patyczki niż te" wypasione okazy na kilkumetrowych pniach".Przyznam ,że nie miałam jakiegoś sprecyzowanego założenia i wybierając odmiany sugerowałam się głównie tym ,ze tego jeszcze nie mam . Ważne jednak było to aby nie były to jakieś rarytasy obcego pochodzenia , lecz rodzime rośliny dobrze i szybko rosnące.Tak więc zasadziłam lipy, klony polne,kasztanowce, dęby, jarzębiny.Las miał być liściasty ale pewnego ciepłego grudnia dosadziłam świerki ,które zostały po świętach a potem czynność kilkakrotnie powtórzyłam .tak więc las stał się mieszany.Las , to na razie zbyt szumnie brzmi ale mam nadzieję ,że kiedyś zaszumi i da tyle cienia ,że nie będą już potrzebne wykaszania.

te choinki poświateczne już troche wyrosły

wczesną wiosną widac kościół, później już nie za bardzo

Nie widać już koscioła ale słychać

świerk serbski  też poswiąteczny

Pod tą jarzębiną zwichnęłam kostkę. śliska taka trawiasta ścieżka

Dąb mi urósł trochę 

Kasztanowiec zakwitł

z okna dachowego

lipa już jesienna

czeresnia kwitnie 

 Szczerze mówiąc już mi żal tej łąki. Gdybym sadziła ten las teraz, zdecydowałabym się prawdopodobnie na
samą brzozę .  Co jakiś czas nachodzi mnie mysl ,żeby wszędzie ponasadzać młode brzózki i jak już będą dostatecznie duże to wszystko inne pousuwać . Jedynie cebulowym pozwoliłabym rosnąc w mojej brzezinie. I tak na stare lata miałabym taki bezobsługowy ogród. A może mi się tylko wydaje ,że bezobsługowy. Pewnie zaraz gdzieś znalazłabym miejsce dla jakiejś róży ,itd,itd.No i jak by się to miało do wizji mojej rabaty jednorocznych,  powiększonego warzywnika ,do nowej rabaty bylinowej .Zdecyduj się wreszcie kobieto ,czego Ty chcesz..Ale wracając na północny stok. Zaraz przy tarasie rośną trzy leszczyny, wielka dzika czereśnia ,o której pisałam kiedyś  i dorodna już lipa, pod którą mam sznurki do suszenia prania

Deszcz leje wiec robię zdjęcie przez okno

po obu stronach schodków rosną cebule i paprocie

Tu gdzieś jest skarb

Brzóz nie sadziłam ale są

zachód słońca prawie na północy

suszy się

Północne konwalie zakwitają o jakies 10 dni później niz południowe. mam je długo

Nad nimi jest sypialnia. Nic wiecej nie powiem

. Taras załapuje się tylko na popołudniowe promienie słońca ale też rozproszone przez rosnące wokół drzewa -dwie duże brzozy ,kilka jesionów, orzech włoski, robinia , klony.Między leszczyną a czereśnią jest zakopany skarb. Jeden z radiestetów po tupnięciu nogą ocenił jego wiek na jakieś 500lat a drugi zmierzył ,że trzeba by kopać 12 metrów w głąb.Podejrzewam ,że może to być jakiś kawałek narzędzia pozostawiony przez dawnego gwarka ,bo trzeba wam wiedzieć ,że prawdopodobnie cała moja górka była srebronośna. Więksi optymiści wierzą w to ,że skarb to żyła srebra. Póki co zostawiliśmy  ją sobie na gorsze czasy. No i najważniejsze - po górce snują  się duchy i ponoć jest to zarejestrowane na kamerkach  ale szczerze powiedziawszy ,nie odważyłam się oglądać . W każdym razie jeśli są jakieś duchy to raczej dobre i oby chciały robić za krasnoludki.cdn

Iro lubi pobuszować w trawie

Faworki

20 dkg mąki
3żółtka
3-4 łyżki śmietany
łyżka spirytusu
łyżeczka płaska proszku do pieczenia
szczypta soli
cukier puder do posypania
 Wszystkie składniki (oprócz cukru do posypania) ugniatamy, ugniatamy, ugniatamy jak długo tylko możemy ,wspomagając się robotem lub nie (ja się wspomogłam troszkę) . I ,gdy już ciasto jest gładziutkie jak masełko, wałkiem go traktujemy na cienki arkusz. jak jest dobrze wyrobione , to w fazie wałkowania ciasto wykazuje bąbelkowatość. Oczywiście jak to wszystko ugniatamy i wałkujemy a potem tniemy radełkiem na paski , to w międzyczasie rozgrzewa się nam olej . Ja używam ryżowego , który ma wyższą temperaturę palenia się i tym sposobem przypalić moich faworków nie bardzo się da . Tutaj dostrzegłam przewagę kuchni indukcyjnej nad innymi ,ponieważ ustawiając temperaturę na maksa ,jest ona optymalna i nie podnosi się przez co nie muszę jej stale kontrolować i regulować , jak wtedy ,gdy miałam zwykła ceramiczną.Smażymy faworki po obu stronach i wyjmujemy na bibułkę po czym traktujemy cukrem pudrem . Najlepsze są oczywiście cieplutkie ale i nazajutrz rano do świątecznego śniadanka całkiem  dobrze smakują.

banerkowy konkurs

Pamiętacie mój pierwszy banerek? Wierzę ,że są wśród Was takie co pamiętają. Można się śmiać ale doprawdy nie wiem jakim cudem udało mi się go zrobić i zamieścić  tam ,gdzie trzeba.Wisiał tak sobie dość długo , bo po pierwsze byłam z niego dumna (sama zrobiłam), po drugie bałam się czegokolwiek tknąć ,żeby sobie nie popsuć , nie skasować czegoś niepotrzebnie i żeby nie narobić jakiegoś bigosu. Po trzecie , myślałam ,że tak ma być.

Miałam też zrobiony alternatywny banerek i trochę myślałam ,który umieścić. Ostatecznie ten z różami nigdy nie był opublikowany.

Przyszło lato i mój banerek jakiś taki smutnawy mi się wydawał , na tle tych wszystkich kolorów jakie miałam w postach. Nie pasował. Więc zaryzykowałam i udało się nie skasować bloga .

A potem , to już była pestka. Szybko przyszła kolejna zmiana.

A potem był przełom -kolaże. Pierwszy kolaż trochę zanadto wypasiony ale jakże mnie duma rozpierała :-)

Później to już się posypały.

Kolejny

I Następny

I ostatni, który wypadałoby już zmienić ale na razie nie mam pomysłu co dalej.

 Wzorem kolorowej prasy z ładnymi okładkami ogłaszam konkurs na mój najładniejszy banerek. Zwycięzca będzie wyłoniony drogą losową  spośród komentujących a nagroda to jakieś odlotowe (oczywiście moim zdaniem) perfumy ,które nabędę na Kanarach bo na pewno przywiozę zapasy .Możecie nawet sugerować jakie lubicie :-).Losowanie 1 lutego :-)

koniec świąt

To chyba już  ostatni post w świątecznych tonacjach i ozdobach. Koniec słodkiego leniuchowania , czas się wziąć za robotę. Postanowienie na nowy rok- nie tracić głupio czasu. Marnować czas mądrze , tak ,żeby czas mnie nie zmarnował. I mieć na wszystko czas . Ale to chyba już tylko pobożne życzenie , które jak to życzenie pewnie się nie sprawdzi. Żeby chociaż sprawdzały się życzenie dotyczące zdrowia to już nie byłoby tak źle.Widoki dziś za oknem zupełnie nie styczniowe i kompletnie nie wiem co zrobić z różami, bo liście mają jeszcze żywo zielone i aż żal je chochołować ale kiedyś chyba trzeba. W ciągu dzisiejszego dnia okno kuchenne było non stop otwarte tak,że kociska szalały tam i z powrotem jak co najmniej w kwietniu.A ja trochę zalegiwałam moją kuchenną kanapę i uważam ,że taka kanapa w kuchni to najlepszy wynalazek choć przyznam ,że moja znalazła się tu kilka laty temu zupełnie na tymczasowo ale jak już jej posmakowałam w tym miejscu to nie było możliwości aby ją stąd zabrać choćby siłą.  Każdy ją lubi i największy bój o miejsce na niej jest oczywiście z moimi kotami.

Tak , czytam Ossendowskiego. To całkiem niedawne odkrycie ,chociaż pamiętam ,że słyszałam o nim już jakiś czas temu  ale  widocznie nie dorosłam. Teraz pożeram "Przez kraj ludzi,zwierząt i bogów"a czeka biografia Lenina.Ciekawe czy wydali go już Rosjanie?

Na noworocznym stole nie mogło zabraknąć kremu z borowików.Znowu tradycja. Świeżo zbierane w sylwestrowy wieczór.Krojone w drobną kostkę i smażone na oliwie długo ,długo ,podlewane wodą ,żeby nie przywarły. Do tego trochę posiekanej cebuli, potem słodka śmietana ,sól , pieprz, zielona pietruszka. Nie pytajcie o kalorie i strawność. Pycha jest i to wystarczy. Jutro jest po świętach i zaczynamy zdrowe odżywianie.Też tradycyjnie .

I moja mini choinka- araukaria ,która od trzech Bożych Narodzeń jest w naszym domu przyozdobiona jednym reniferkiem i jednym ptaszkiem:-)

A kiedy rozbieracie choinkę?

nowi obserwatorzy

WSZYSTKIM OBSERWATOROM DOBREGO ROKU .

Wyróżnienie dla 'Moczarów"

Nigdy wcześniej tego nie zrobiłam tzn. nie dałam nikomu wyróżnienia i nie dlatego ,że nie lubię czy nie cenię Waszych blogów.Nie w tym rzecz.Nie potrafiłam tego zrobić .Dojrzałam.Przyszedł czas,że udało mi się nawet zrobić swoje prywatne wyróżnienie i chciałam je przekazać Gwenaelle   czyli Ani , która sama jakiś czas temu mnie wyróżniła a ja najnormalniej w świecie nie znalazłam czasu ,żeby zajrzeć na jej bloga. I żałuję tego ogromnie . Nie żałuję jednak ,że czytam bloga Megi i tam znalazłam informację o programie "Maja w ogrodzie " kręconym właśnie w 'Moczarowym ogrodzie". Na program w TV nie trafiłam ale Ania u siebie napisała również posta na ten temat i tym razem wszystko zgrało się w czasie i zajrzawszy do Moczarowego ogrodu ugrzęzłam w nim na dobre , otwierając szeroko oczy ze zdumienia co taka powabna i delikatna jak motyl osóbka może zdziałać dzięki pasji i ogromnemu zamiłowaniu do natury.Ja w każdym razie chylę czoła i już nigdy nie powiem ,że mam za dużo pracy w ogrodzie albo ,że mój ogród jest za duży. Zobaczcie same. W Moczarowym ogrodzie cofnęłam się w czasie i jestem dopiero w sierpniu 2011 roku ale wiem ,że gdy tylko czas pozwoli będę tam wracać z wielką przyjemnością i podziwiać tę trochę szaloną wyglądającą jak nimfa dziewczynę. A wyróżnienie daję po to ,żebyście i Wy tego wszystkiego nie przeoczyły. ZAPRASZAM .Od właścicielki Moczarowego oczekuję w zamian ,że nigdy nie przestanie :-)

Święta ,święta i ....poświętnie

Poświętnie zabiorę Was na krótki spacer po miejscu zaczarowanym.Myślałam ,że taka nazwa ulicy to żarcik jakiś ale sprawdziłam w google i okazuje się ,że nawet stolica ma ulicę poświętną. Nie wiem na pamiątkę lub ku czci czego taka nazwa ale spodobała mi się. Było to w lutym tego roku czyli juz bardzo mocno poświętnie (ciągle podkreśla mi ten wyraz więc pewnie tak naprawdę go nie ma) i mocno mroźno. Wywiało mnie daleko na wschód Polski i musiałam zanocować w pewnym dziwnym miejscu.

Sama jedna w kilkuwiekowym budynku. Rano chciałam się zebrać i ruszyć w drogę ale....nie miałam komu zapłacić za nocleg bo obsługa hotelu jeszcze nie przyszła. Było mi dziwnie. Ani żywej duszy w całym miasteczku.

Pokręciłam się więc trochę po okolicy i napotkałam tylko psa z kulawą nogą pod największą zachowaną w Polsce synagogą. Miałam też bliskie spotkanie się z hetmanem Żółkiewskim na samym środku rynku i wspomniałam Agnieszkę (Osiecką oczywiście) ,bo to w sumie dzięki Niej tu dotarłam.

To zapewne na tej ławeczce przysiadywała dając sobie oddech w podróży na ukochane Mazury.
Widać ,że ktoś poświętował po swojemu. Około dziewiątej pojawiła się  obsługa hotelu. Zapłaciłam i opuściłam to opuszczone miejsce z obietnicą ,że kiedyś tam wrócę .Może latem w innej scenerii (mróz był prawie trzydziestostopniowy), przy innym świetle przyjrzę się temu miejscu raz jeszcze .W tym roku nie udało się ale nie może mi to uciec. Zapomniałam. Miejsce akcji -Tykocin