to taka inna czerwień

Wiem,wiem, miało nie być już czerwonego ale.... to czerwień malinowa-ponoć najmodniejsza w tym sezonie na ustach( a może to już było?).A poza tym Trafiłam dziś buszując po blogach na informację ,że Ania z "Home Sweet Home" zaprasza do zabawy kolorami. Jako ,że zowię się wielką entuzjastką kolorowań wszelakich , to zdecydowałam przyłączyć. Nie wiem jaka jest idea tej zabawy ale być może,że chodzi tylko o to aby było kolorowo. Jestem za wszystkimi zmysłami. Na pierwszy rzut poszła czerwień. Tak się złożyło, że wczorajszy post też był czerwony i nie chciałam was już więcej zaburaczać więc pozwolicie ,że was dziś zamalinuję i to dość mocno procentowo nawet. Likier powstał według przepisu .....no właśnie czyjego? Na pewno znalazłam go na jednym z blogów , które czytam. Podejrzewam ,że to od Dorotki z "Doranma" ale głowy nie dam. A wyglądało to tak ,że na kg malin ,daje się kg cukru i litr spirytusu. Maliny najpierw się miksuje i przez sitko przepuszcza a potem w cukrze samym trochę mają postać a potem trzeba zalać alkoholem i już. Tak zrobiłam i wyszła pychotka. Dość mocna ale na zimowe wieczory akuratna. Czuję ,że będzie podlegała ścisłej reglamentacji bo wydaje mi się ,że może braknąć końcem października przy takim tempie. Może jeszcze uzbieram trochę malin to dorobię. A jakiego koloru chcecie kolejny post? Miał być śliwkowy ale może biel dla odmiany albo jesienne błękity? Który to ja już raz pytam was tu o kolory ? Ha

czerwono

Większość z Was (nas) pisze ostatnio na swoich blogach ,że już jesień.A ja miałam nie pisać, ale mi nie wyszło bo faktycznie jesień już.Miałam mieć w tym roku pastelową jesień , bo postanowiłam iść pod prąd,ale też mi nie wyszło.Nic mi jakoś nie wychodzi tej jesieni . Mam nadzieję ,że chociaż te wszystkie przetwory mi wyszły ale o tym przekonamy się za czas jakiś.Póki co dziś w mojej kuchni  mocno się zaczerwieniło i przyznam ,że trochę mi nieswojo,bo czerwień owszem lubię ale w takich ilościach to wielokrotne przekroczenie norm.Dlatego wybaczcie, jeśli Wam pójdzie na oczy.Zbiory buraczków i botwiny stały się faktem dokonanym.Dlaczego takie małe buraczki? Ano ,bo ja przebiegła jestem.Moja mama zawsze wkładała do weków buraczki w całości i pamiętam ,że robiła to w środku lata , kiedy jeszcze były małe,żeby fajnie się pakowały w słoje.A ja sprytna jestem i żeby nie musieć robić weków wtedy , gdy jestem na wczasach,posiałam drugą partię buraczków w połowie czerwca.To właśnie tych używam do przetwórstwa.Mój spryt się na tym nie kończy.Szukałam odmiany o płaskich korzeniach ,bo tymi naprawdę można napakować słój aż pęka w szwach.Buraki są zakonserwowane zalewą octową i pożerane są jak najlepsze frykasy, dlatego słoje są duuuże.A botwinę kroję i zamrażam. Nie są tego jakieś ogromne ilości ale na jakieś trzy zupy zimą można liczyć.Oczywiście nic nie może się zmarnować, dlatego piękne liście botwiny zainspirowały mnie do zrobienia buraczkowo daliowego bukietu.Obiecuję ,że kolejny post będzie bardziej przyjazny Waszym (naszym) oczom.

jesienne przyspieszenie

Też tak macie,że przychodzi połowa września i dostajecie przyspieszenia? Ja nagle uświadamiam sobie ,że nie zdążę i dzień staje się o wiele za krótki,tym bardziej ,że naprawdę jest już bardzo krótki.Wczoraj wybrałam się po śliwki na powidła i teraz jestem trochę nimi pochłonięta. W międzyczasie uświadomiłam sobie,że przecież już ostatnie dni na zbieranie zieleniny a u mnie jeszcze nie ma mrożonych zapasów.Buraczki aż się proszą o wekowanie a jabłka gniją ze złości,że się nimi nie zajmuję jak należy.Ozdobne też proszą o odrobinę pielęgnacji a dom mówi " posprzątaj mnie gruntownie". Odpocznę chyba dopiero po Bożym Narodzeniu,chyba że wcześniej najdzie mnie myśl :A po co tak gnasz głupia? Kto by chciał uchodzić za niemądrą? Wezmę wtedy książkę, zasiądę w fotelu,przytulę do boku kota i dam się pochłonąć zupełnie innym rzeczom.Tylko czy mnie ta myśl najdzie?

Różano

To prawdopodobnie już ostatnie róże tego lata.Niewiele ich w tym roku było nad czym ubolewałam tu nie raz ale i tak dały się sobą trochę nacieszyć. Wprawdzie w ogrodzie nie tworzyły romantycznych chmur,to jednak w bukietach nie widać ich niedostatku.Nie wiem jak to powiedzieć ale nie przepadam za bukietami róż tymi kwiaciarnianymi. Są nieskazitelne,ale tak jakby nie były żywe. Wolę te wieloodmianowe ogrodowe składanki.Te najdelikatniej różowe i białe wędrują do mojej łazienki nr.1.Czy ktoś chciałby umyć ręce wirtualnie ale dosłownie? To zapraszam.

e' nato Leonardo

Ponieważ dość znacznie się ochłodziło, z wielką przyjemnością wracam wspomnieniami do tych wczesnosierpniowych dni, kiedy to temperatury przekraczały dobrze ponad 30 stopni.Wiem ,że w Polsce wtedy nie było nic lepiej więc właściwie nikt mi nie zazdrościł ,że miałam piękną pogodę na wakacjach.No i w sumie dobrze ,bo i ja nie miałam poczucia winy ,ze sobie pojechałam do ciepłych krajów a moi rodacy w większości byli zdani na naszą pospolitą barową pogodę.Nawiasem mówiąc,rzeczywiście w tym roku Polaków bardzo niewielu się spotykało i nie wiem do końca czy to z powodu tego ,że i u nas mieliśmy lato,czy z innych przyczyn.Vinci odwiedziłam w tym roku po raz pierwszy. Zawsze myślałam,że to miejscowości przyjmują nazwy od jakiś postaci , które były z tym miejscem związane(moja wieś od pewnego księcia, który jej ją nadał)ale nie we Włoszech.Bo Leonardo był da Vinci bo był z Vinci a właściwie urodził się w jakimś gospodarstwie niedaleko Vinci( tam już nie dotarliśmy przez te upały)a w miasteczku był chrzczony.Ponoć ta chrzcielnica,która znajduje się w tutejszym kościele,to ta sama.Mieszkaliśmy nieopodal więc byliśmy w Vinci dwa razy na lodach.Nie bedę może pisała jakie były pycha bo ze dwie godziny temu zjadłam końcówkę cartedorów sernikowo malinowych i znowu sobie smaka narobię i nie będę miała czym zaspokoić. No właściwie już narobiłam. Może jakoś skończę tego posta.Vinci jest tak malusie,ze zanim się do niego wjedzie , to właściwie już się jest z drugiej strony. My dojeżdżaliśmy do miasteczka dwiema różnymi drogami.Gdyby ktoś kiedyś miał okazję jechać z Pistoi do Vinci to polecam gorąco i namawiam serdecznie do skorzystania z tzw. starej drogi.Do San Baronto, w którym mieszkaliśmy droga jest jedna a potem się rozwidla w prawo Sp16do Lamporecchio,a potem sp123 albo w lewo sp9 do końca.Ja polecam sp9 . Jest bardzo kręta (chociaż widziałam krętsze)ale niezwykle malownicza. W samym miasteczku wystarczy ,że jest 20 turystów a robi się tłum.Gdyby nie to ,ze właśnie trwała jakaś fiesta, to pewnie w ogóle nikogo by nie było.W ramach święta były organizowane wyścigi kolarskie,stąd rowerów widziałam chyba więcej niż ludzi.Być może ludzie pochowali się w chłodnych murach domostw.Na pewno były tam nowo narodzone dzieciaki, bo to akurat fajnym zwyczajem obwieszcza się wszem i wobec wieszając na drzwiach takie wesołe kotyliony.Widziałam w Hiszpanii z kolei, całe uliczki obwieszone sznurkami z małymi ciuszkami dla noworodków. te ciuszki to prezenty od sąsiadów. Fajne zwyczaje. Dlaczego nie u nas? W drodze powrotnej zakupy u jednego gospodarza.Oczywiście winko z przydomowej winnicy i różne kolorowe płody potrzebne do stworzenia martwej natury z melonami.A o północy już z naszego tarasu mogliśmy podziwiać kolorowe fajerwerki na zakończenie fiesty.

Koci konkurs+uzupełnienie z ostatniej chwili

Krysia z Klubu Kota Jasna 8 organizuje kolejny koci konkurs. Przyznam ,że pierwszy raz wezmę w czymś takim udział.Wybrałam to właśnie zdjęcie i nie dlatego ,że jest najlepsze lecz dlatego ,że to mój ukochany KotKot, którego niestety już nie ma.Uwielbiał się wylegiwać jak długi choć to chyba nie jest typowa kocia pozycja.

Nagrodą w tym konkursie jest piękna akwarelka obrazująca ziele wrotyczu, którą namalowała Hania inspirując się swoim zielnikiem. Zachęcam do wzięcia udziału jeśli oczywiście jesteście szczęśliwymi posiadaczkami kotka albo kilku.Ja od dziś jestem posiadaczką kolejnego ale póki co jeszcze za wcześnie na prezentację. Oswaja się .

Woreczki z Bramasole k/Wa-wy

Jeśli Wam się wydaje ,że ludzie nie czytają tego co piszecie albo ,że czytają tylko pobieżnie,to możecie się bardzo zdziwić. Ja się tak zdziwiłam,zresztą bardzo mile. Kiedyś,nawet nie w poście lecz w jakimś komentarzu napisałam,że moje ziółka biedaczyska muszą przebywać w papierowych workach i nijak ich nie mogę wyeksponować,bo ja szyciowy antytalent jestem i trochę leń i nie dorobiłam się jeszcze godnych tych ziółek woreczków. No bo woreczków niby na rynku nie brakuje ale jakoś żadne mnie nie uwiodły.Długo czekać nie musiałam. Zostałam uwiedziona i nawet nie musiałam chodzić do sklepu.Aga z Bramasole  czytała ze zrozumieniem i zostałam obdarowana.Dziękuję kochana.Nie uszło jej uwadze to ,że jestem trochę zachwoszczona, bo faktycznie do chwościków mam sporą słabość i przyczepiam je gdzie się tylko da. Więc moje woreczki też,je mają, a jakże.Bardzo fajnym patentem jest to ,że ten sznureczek z chwostem,który ściąga woreczek ,nie służy do zawieszenia.Do zawieszenia służy inny sznureczek. Super  ,bo nie trzeba zdejmować woreczka ,żeby sobie go otworzyć i powąchać albo ubrać trochę ziół.Żegnaj Janie Niezbedny !!!(super jest do przechowywania nasion).Mam tego ziela nasuszonego bądź ile i już nie mogę się doczekać , kiedy będę mogła zawiesić woreczki w mojej kuchni.Póki co jednak, mamy mały remoncik.Zepsuła mi się zmywarka i wymieniam na nową a przy okazji jeszcze to i tamto.Tak ,że ozdóbki muszą poczekać cierpliwie i ja też.Dziś dokonałam chyba już ostatniego zbioru ziół.No chyba ,że zimy nie będzie? Klimat się nam ponoć ociepla.Oby.