Historia pewnej Hedery.

Inspiracja przyszła do mnie prawdopodobnie z lektury "Tajemniczego ogrodu" Frances  Hodgson Burnett. Musiałam mieć wielkiego , wijącego się , porastającego stare mury i drzewa bluszcza. Zdobycie go może nie było aż tak wielkim problemem ale gorzej z tymi starymi murami i drzewami. Tak wiec musiałam zachować kolejność. Jak się o czymś bardzo marzy , to się spełnia (aż czasami strach marzyć)i tak oto stałam się właścicielką starego  domu z równie starym ogrodem , który nawet bez bluszcza wyglądał bardzo sekretnie. Nabyłam niezwłocznie kilka sadzonek upragnionego pnącza i czekałam efektów. Czas płynął..... a z nim popłynęła gdzieś wizja bluszcza, który pnie się tu i tam. Po prostu zniknął , przepadł , nie ma. Żal mnie ogarnął ale cóż robić. Całkiem niebawem , spacerując z dzieciakami po okolicy spostrzegłam gruzowisko po rozebranym domu a na stercie gruzu i pod nią leżały z powyciąganymi z rozpaczy ramionami , stare bluszczowe pędy.Rzuciłam się im na ratunek i ... udało się. Wracaliśmy do domu jak bohaterowie. Ktoś może powie ,że to szaber , ale ja będę się trzymała wersji , że to była bezinteresowna przysługa niechcianej , porzuconej roślince. Coś jednak może być na rzeczy . Mówią ,że kradzione lepiej rośnie a bluszcz faktycznie dwoił się i troił  ,żeby się odwdzięczyć i obrastał wszystko co napotykał na swojej drodze.

Był jeden szkopuł.Zamiast wspinać się po murach i pniach, chciał rosnąc tylko w poziomie.  Postanowiłam go podejść sposobem. brzydki , betonowy mur , który miał odgradzać śmietnik sąsiada  oplotłam gałązkami przycinanych wiosną krzewów i drzew i po takim rusztowaniu mój bluszczyk piął się już całkiem wdzięcznie. Z drzewami było jeszcze prościej. Kilka młodych pędów przywiązałam do pnia cienkim drucikiem . Wystarczyły dosłownie kilkucentymetrowe pionowe odkłady i poszło. Dziś pan bluszcz mocno już leciwy i doczekał się nawet prawnej ochrony bo egzemplarze kwitnące , dziko rosnące( u mnie też dzicz) są pod ochroną. Ochrona  ta jednak nie chroni w żaden sposób przed mrozem i w tym roku , nieźle biedaczka przemroziło . Stare liście straci , gdy tylko pojawią się nowe .

Kilka dni temu powalczyłam z tym co niepostrzeżenie pod koniec lata pozarastało ścieżki i została mi znowu cała sterta sadzonek. Staruszek doczekał się dużo potomstwa rozsianego po Polsce a nawet poza jej granicami. Mają go  moi znajomi i przyjaciele królika bo wszyscy wiedzą ,że bluszcz to symbol wierności i trwałości. I coś w tym jest. Dziś w doskoku uplotłam dwa wianki. W zasadzie miałam dziś się chwalić jak to pięknie zasiałam marchewkę, pietruszkę i wsadziłam cebulkę ale niestety tego nie zrobiłam bo chociaż kalendarz księżycowy zalecał to dziś właśnie zrobić , to aura absolutnie temu nie sprzyjała. Najbliższe dni to dni kwiatu. Można śmiało sadzić ,siać , rozmnażać wszystko co ma nam pięknie zakwitnąć.