wielka zadyma

Powidła uwielbiam. Smażę je od kilku lat samodzielnie.Składniki to śliwki węgierki dobrze dojrzałe bez pestek i tyle.Fakt,że wymagane jest dość duże poświęcenie czasu.Wiążemy się więc przy garze na długo ,bo sukces ukryty jest w odpowiednio długim wysmażeniu powideł.Zazwyczaj zajmuje mi to dwa dni po kilka godzin.Po prostu czuwam i mieszam. Można się w tym czasie oczywiście czymś zająć ale raczej nie może to być jakaś fascynująca książka.Ja poświęciłam ten czas na między innymi czyszczenie nasionek tzn. oddzielanie nasion od piasku czyli typowe zajęcie dla kopciuszka. Ale nie narzekam ,bo to fajny czas na różne przemyślenia. Nie będę o nich tu pisać, bo mój blog nie miał takich założeń,że będę się otwierać zanadto. Oczywiście to wszystko może ewoluować w przyszłości i kto wie czym się ten blog jeszcze może stać. Może go upolitycznię?Żartuję oczywiście. O powidłach miało być a nie o polityce.No więc smażę i smażę i jak już wysmażę to z jednego kilograma śliwek wychodzi ok.300 ml powideł.W tym roku miałam kilka powidłowych sesji. I powiem ,że z każdego smażenia mają inny smak. Może to kwestia dojrzałości śliwek i na pewno tego ,że niektóre mocniej mi się przypalały. Lubię,gdy mają taki leciutki posmak przypalenia ale taki ledwo co wyczuwalny.Od lat używam do smażenia nierdzewnego gara ale jakiś czas temu (nie potrafię określić dokładnie kiedy,ale to mogło by być ze dwa ,trzy lata wstecz) trafiłam przypadkiem(bo ja tv nie oglądam ale mam)na program "Maja w ogrodzie" na temat smażenia powideł gdzieś w Polsce,na ogniskach w miedzianych kotłach.Hmmm, spodobał mi się ten pomysł bardzo ,tylko kotła brak. Więc wszczęłam poszukiwania.W sklepach raczej nie do zdobycia ale od czego są targi staroci.I owszem znajdywałam ale .....miałam pewne wątpliwości do czego mogły służyć wcześniej.Wszystko się zmieniło po mojej tegorocznej wycieczce do Transylwanii.Jakoś tak zgadaliśmy się z przewodnikiem o słynnych cygańskich miedzianych patelniach i pan Michał zawiódł nas do wioski ,jednej z dwóch w Europie , gdzie do tej pory Cyganie trudnią się kotlarstwem ,czyli ręcznym wyrobem miedzianych naczyń. Oj, tego mi było trzeba.Po negocjacjach przy pomocy kartki i ołówka młody Cygan zszedł z ceny prawie o połowę i w ten sposób stałam się szczęśliwą posiadaczką autentycznego miedzianego kociołka.Zdjęcie Romów było robione z ukrycia,bo ponoć ,gdyby zauważyli ,można by stracić aparat a może i nawet zęby.Wolałam nie ryzykować.No i mogłam wreszcie tej jesieni trochę sobie pozadymiać. Przyznam ,że w międzyczasie naczytałam się  dużo o rzekomej szkodliwości miedzi ale głosy za i przeciw prawie się równoważyły i zdecydowałam narazić zdrowie dla smaku prawdziwych zadymionych powideł.Jak tylko będzie jeszcze pogoda i śliwki to robię powtórkę ,bo te z dodatkiem miedzi są wyśmienite.A co robiłam w ogrodzie smażąc powidła,to może już innym razem.