To był ten dzień

Dzisiejszy post miał być o czymś ,co zapowiadałam wczoraj, ale wybaczycie ,że tamten będzie później a dziś podzielę się czymś innym. Miałam skoczyć do Krakowa po odbiór gzymsu do kominka.Wybrałam się po obiedzie . Jadę sobie kawałek i co widzę ? No właśnie. Ja wiedziałam od razu co to ale zastanawiam się nad tym ,czy jak ktoś w nizin jedzie i to pierwszy raz dajmy na to , to wie co to. Czy to góry ,czy to chmury ,czy to pałac kultury? Dni z taką widocznością nie ma zbyt wiele. Zazwyczaj albo pierwsze plany są przesłonięte krakowskim smogiem albo Tatry się maskują za grubymi warstwami chmurzysk. Przecież niejednokrotnie, nawet będąc w Zakopanem , można nie zobaczyć Giewontu ,no chyba ,że się na niego wejdzie. Więc ,gdyby ktoś nie wiedział, z odległosci ponad 100 km tak właśnie wygląda pasmo naszych najwyższych i poniższych  Karpat. Nie wiem , jak takie widoki działają na was ale na mnie działają tak ,że odebrałam błyskawicznie gzymsik i fruuuuuu. Byłam coraz bliżej i bliżej. I nie dotknęłam ich rękoma i nogoma ale nawet nie to dziś było mi potrzebne. Chciałam się nagapić na ich wielkość i coś sobie od nich zagarnąć. Przecież im nie ubędzie.Ostatnie spojrzenia to już niemal na wyciągnięcie ręki i tyle mi wystarczyło. W drodze powrotnej słuchałam Trójki i jeden ze słuchaczy dzwonił do Kuby Strzyczkowskiego  z informacją ,że stanął gdzieś na parkingu w okolicach Słomnik( to jakieś 20km od Krakowa w kierunku Warszawy) i nie może wyjść z podziwu jak pięknie widać Tatry. A ja się uśmiechnęłam tylko .Ciekawe czy też pojechał?