Alabastrowe serce Toskanii

Nie wiem dlaczego tak się dzieje ale gdy jestem w którymkolwiek z toskańskich miast ,czuję się jakbym była w środku świata, jakby wszystko toczyło się dokładnie wokół tego miejsca.Nigdzie nie mam odczucia ,że oto przybyłam na jakąś prowincję.(U nas ten podział jest ogromnie widoczny i nie mówię tylko o podziale miasto -wieś ale i miasto - miasto) ) Nie sądzę aby wiązało się to z liczbą odwiedzających dane miejsce turystów. Nawet tam, gdzie turyści przybywają zwykle przypadkiem lub niechcący, pozostaje to złudzenie bycia w "centrum". Tym sposobem Toskania centrów ma niezliczoną ilość. Jednym z nich jest miasto ,które szczególnie sobie zasługuje na to miano choćby ze względu na swoje geograficzne położenie. Volterra jest naprawdę  w samym środku.   Usadowiła się na alabastrowej skale wznoszącej się nad pozostałym terenem na wysokość ponad pół kilometra.Kiedy jechałam do Volterry pierwszy raz, byłam mocno zaniepokojona czy dam radę pokonać tak strome podjazdy.Udało się ale trzeba było redukować biegi do jedynki.Później odkrywałam coraz to inne drogi dojazdowe do miasta.To zadziwiające,jak wiele różnych dróg może prowadzić do niewielkiego miasta położonego tak wysoko.Ostatnio wbrew nawigacji odkryliśmy kolejną ,dzięki czemu udało się nam zaparkować blisko bramy wjazdowej i nie musieliśmy pokonywać bardzo wysokich schodów przyklejonych do murów obronnych. Volterra nie jest zbyt fotogeniczna,bo wąskie uliczki i wysokie budynki powodują ciągłe zacienienie.Place też jakieś takie miniaturowe i tylko tam w zasadzie jakiś promyk słoneczny można chwycić za ogon.Może dlatego Volterra jest tak chętnie odwiedzana,gdy temperatury w Toskanii sięgają maksimum dopuszczalności.Jest jeszcze takie fantastyczne miejsce na etruskich(?) murach,gdzie można usiąść i dać się owiać orzeźwiającemu wiatrowi , który uruchamia się tu późnym popołudniem .Ilość miejsc na murku ograniczona,więc trzeba sobie upolować. I można tak siedzieć i siedzieć i patrzeć i patrzeć ,bo widoki zapierają dech.Okolice Volterry to głównie bardzo dobre ziemie ,na których uprawia się pszenicę.Lipiec to już czas po żniwach,ale te złote ścierniska ,niezaorywane,póki co,ku uciesze turystów ,przedstawiają się imponująco. Podziwiając to wszystko ,ma się wrażenie ,że to najpiękniejsze widoki świata ale uwierzcie ,że takich samych doznań doświadcza się patrząc z murów obronnych Pienzy, z maleńkiego piazza przy kościele w Castiglione d'Orcia,z wulkanicznego Radicofani, czy z bardziej znanego Montepulciano na jezioro Trasimeno albo ze wzgórz Fiesole na Florencję.Tegoroczne odwiedziny w tym mieście były "interesowne". Miałam sobie kupić piękny ,alabastrowy,moździerz  w rozmiarze XXL.Dziwna sprawa ,bo poprzednimi razy widziałam ich tu całe półki. Gdy dojrzałam ,żeby wreszcie takowy zakupić , zabrakło.(stały numer) Znowu będę miała pretekst ,żeby tam być po raz kolejny.Dodam,że z alabastru można dostać tu nieomal wszystko ( nie potrafię wymienić czego moje oczy nie widziały),oczywiście za odpowiednio sporą kwotę.Nie powiem ,żeby te wyroby jakoś szczególnie mi się podobały ale kunsztu artystom nie można odmówić.Gdybym miała więcej woli w sobie pewnie poszukałabym bezpośrednio u producentów ,których w bardziej zacisznych zaułkach miasta jest całe mnóstwo ale wolałam posiedzieć z kawką na Piazza dei Priori,pogapić się na ładne turystki,na kelnera o niebanalnej urodzie , na śliczne dzieciaki i miny Sr Felixa Mauye Rodrigueza, który zdecydowanie ładniej gra na gitarze niż wygląda.(Posłuchajcie sami klikając w link nad jego zdjęciem)

http://www.youtube.com/watch?v=K-5ivyv2hh4&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=Apna-rX2hHs&feature=related