pomOrzyć zawsze można

A wszystko to, przez zazdrość. Otóż, jedna z koleżanek blogowiczek zdawała niedawno na blogu relację ze swojego jakże pięknego spaceru morską plażą w marcu. Wściekła byłam co nieco, na siebie oczywiście, bo nie dalej jak 8-9 marca przebywałam w Gdańsku ale jakoś tak zupełnie czasu brakło a szczerze mówiąc nawet mi do głowy nie przyszło ,żeby pospacerować. Co jednak się dzieje , gdy się widzi ,że inni mogą? No cóż. Też musiałam..... No to się wybrałam

Na początek już wiedziałam ,że nie będę sama. Musieli akurat teraz i tu?

Ale na plaży nie widać nikogo więc poczułam się swobodnie.

Zeszłam z wydm i spacerowałam pustą plażą. Nawet mewek nie było. Jedynie usłyszałam trel.... skowronka. Niestety nie udało mi się go wypatrzeć.

Popodziwiałam wierzbinki . Sekator też się przydał

Te mają takie drobniutkie kotki

Czasami mój wzrok przykuł jakiś ciekawy kawałek korzenia wyrzucony na brzeg

trochę za ciężki żeby dźwigać do domu

Za to muszelki tak

Wypchałam nimi kieszeń

Słonce zaszło i trzeba było się pożegnać z szumiącym morzem ...drzew

Morze z tego terenu ustąpiło zaledwie pół miliona lat temu. Piszę zaledwie , bo znalezione przeze mnie muszelki a właściwie skamieliny pochodzą sprzed 100 milionów lat.

Na koniec znaleźli się ci wspaniali mężczyźni od tych wspaniałych maszyn. Nawet z chęcią zapozowali  do zdjęcia. A ja zaspokoiłam bóla i jestem pewna ,że następnym razem już na pewno nie zapomnę bedąc w Gdańsku pójść nad  prawdziwe morze.